Weer een jaar erbij, langzaam zinkt de moed in mijn schoenen

Ik probeer het te verbergen, maar lukt niet. Tranen komen in mijn ogen. Niet goed genoeg. Kracht ligt ergens anders. Hoe vaak heb ik dit moeten horen?

Ik probeer vrolijk te blijven

Te bedanken voor de feedback. Ik wil verder aan het werk. Maar advies luid: ga naar huis, ga iets leuks doen. Na een paar uren komt het besef. De verbeterpunten hadden te maken met mijn autisme. Ja, het is voor mij moeilijk om kleine subtiele signalen op te pikken. Ik probeer de juiste houding te vinden. Ik ben gewoon een type voor de achtergrond. Ik moet gewoon een andere richting op van communicatie. Het leven is een uitdaging. Je wilt veel maar het is moeilijk te zien waar je sterke kanten liggen en soms, soms heb je een extra jaartje nodig. Niet alleen dat, ook de juiste middelen.

School

Ik heb een jaar extra gehad op de basisschool: klas 1,5 werd het genoemd. Klok lezen en gewoon nog te speels, niet aan leren toe. De eerste computer werd in huis gehaald en binnen een week kon ik klok lezen en tot 20 tellen. Dat jaar 200 procent vooruitgang. Technologie, wat een mooi ding. Volgende uitdaging kwam jaren later. Ik was met trots begonnen op het gymnasium. De eerste van de familie! Ik stopte met sporten om al mijn energie in school te stoppen. Met regelmaat vroeg ik aan mijn mentor of ik het goed deed. Ja, dat deed ik. Tenminste, dat was wat ze zei. Ik geloofde haar, tot het tussentijdse advies kwam. Als een van de weinige kreeg ik advies om terug te stappen naar de havo. Allemaal vanwege twee onvoldoendes.

Ik heb autisme

Het was een klap en ik raakte in een neerwaartse spiraal. Ik deed mijn huiswerk niet meer, mijn nijverheid verdween. Uiteindelijk wonder boven wonder opgehaald en ik ging koppig door op gymnasium. Alleen, dit werd het niet. In een jaar tijd werd besloten dat het beter was om een niveau te zakken en uit te blijven zitten. Ik was vergeten hoe ik moest leren. Mijn mentor besloot dat het tijd was om een onderzoek te doen. Uiteindelijk kwam er het verlossende antwoord op mijn zestiende. Ik heb autisme. Met hulp van begeleiding en enkele leraren haalde ik havo en hoefde ik niet op mijn tenen te lopen.

Kimberly Swets | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Studeren was lastig

Ik wilde lerares worden. Werd al snel weg gestuurd omdat ze op de opleiding niks met autisten konden. Na testen kwam ik op MBO mode terecht. Ik wilde graag leren mijn eigen kleding te maken. De cijfers waren matig. Nieuwe vakken dus nieuwe dingen om te onthouden. Werktekeningen maken was moeilijk. Mijn tekeningen waren niet symmetrisch. Ook mijn gestikte lijnen waren niet altijd recht. Jaar drie kwam de volgende klap. Ik was niet netjes en precies genoeg om mijn opleiding op niveau vier af te ronden. Ik zou terug naar niveau drie moeten of van school af. Gelukkig hielp mijn begeleiding en legde uit dat dit met mijn motoriek te maken had. Ik moest gewoon een aantal stappen extra doen als ik een werktekening met de hand maakte. Of proberen met de computer een tekening te maken. Dit hielp. Ik ronde mode af op niveau drie.

Maar ik wilde meer uit het leven halen

Ik ging communicatie studeren. Propedeuse perfect in een jaar gehaald. Alleen toen kwam stage. Weer leek alles goed te gaan en weer een klap. Of niet? Ik lach het weg en denk: Weer een jaartje extra en het komt goed!

Over Kimberly Swets

Wie ben ik? Zelf zou ik me omschrijven als een spontane, hardwerkende, creatieve en nieuwsgierige meid. Altijd in om iets nieuws te leren of te proberen. Altijd een beetje anders. Hoe anders kwam ik achter toen ik 16 jaar was. Toen kwam ik er achter. Ik heb PDD-NOS Autistisch spectrum.

Recente berichten