Waarheid of mening?

Soms zijn er van die momenten dat je denkt ‘Ligt dit nu écht aan mij dat ik dat anders zie?’. Van die momenten die in je geheugen gebrand raken, over hoe kortzichtig (of toch gewoon ‘anders?’) mensen kunnen reageren over een ander.

In je waarde laten

Er wordt heel gemakkelijk gezegd dat mensen elkaar in hun waarde moeten laten en moeten kijken naar de persoon áchter het uiterlijk. Maar gebeurt dat wel? Oordelen we niet erg gauw als we iemand zien of als we weten waar iemand opgegroeid is?

Een mening is een mening, geen feit

Van thuis uit heb ik deze zelfde waarde (of is het een norm?) ook meegekregen. Niet oordelen over iemand tot je iemand hebt leren kennen. Pas dan kan je een mening vormen. De laatste jaren is er door de opkomst en toegankelijkheid van social media een verschuiving plaatsgevonden van het zelf opzoeken van informatie en ontdekken van waarheden naar steeds meer klakkeloos geloven van zogenoemde thought leaders. Er zijn thought leaders die hun mening geven en ervaringen over producten, maar er zijn veel meer thought leaders die hun mening en ervaringen delen over mensen. Hoe harder iemand roept en hoe groter de schare volgers is, hoe meer waarde die ene mening bevat. Niet alleen bevat die ene mening waarde voor veel mensen, maar het wordt als meer en meer als DE waarheid beschouwd.

Ga in mijn schoenen staan

Zoals De Dijk het zo mooi zingt in ‘Ga in mijn schoenen staan’:
Dus wees voorzichtig in je oordeel over een ander
Wie zonder zonde is;
Werpe de eerste steen.

Geloof niet alles wat gezegd wordt, maar maak nader kennis met iemand of ga op onderzoek uit om meer ‘echte’ feiten te verzamelen. Vorm dan een oordeel en je mening, maar ben voorzichtig met vooroordelen. Iedereen is anders en niemand is perfect. Dit probeer ik mijn kinderen mee te geven, ik hoop dat ze open, nieuwsgierig & kritisch blijven naar mensen om hun heen.

In geur en kleur

Jaren geleden, op de middelbare school, wilden veel klasgenootjes niet naast een bepaalde leerling zitten. Volgens hen zou ze stinken omdat ze een bepaalde afkomst had. Ik herinner me nog goed dat ik – nieuwsgierig als ik ben – naast het meisje ging zitten. Wat bleek, ik rook niets. Ze stonk echt totaal niet! Ja, ze had wat andere gewoontes en zag er in de ogen van anderen wellicht wat anders uit, maar het was een geweldig leuke meid. Na de middelbare school heb ik haar nooit meer gezien, maar het was voor mij een harde confrontatie met kortzichtigheid en vooroordelen. Destijds waren er enkele leerlingen die ‘iets’ riepen over een ander. Hoe harder geroepen werd en hoe stoerder de leerling was die het riep, hoe meer waarde die mening voor veel leerlingen kreeg en hoe meer die ene mening waarheid werd. Ik geloof niet dat hierin veel veranderd is de afgelopen 25 jaar. Het verschil is echter wel dat scholen proberen wat te doen tegen pesten. Daar is gelukkig wel winst in behaald.

Vooroordelen

Vooroordelen worden door de maatschappij en de media uitgebreid uitgemeten en door herhaling vaak bevestigt dat het ‘feiten’ lijken. Met de nadruk op lijken. Bij een vorige werkgever was er één collega die continu met vooroordelen te maken had. Deze man werkte hard, net als de meesten natuurlijk, en deed zijn werk met plezier. Hij was goed in wat hij deed en altijd bereid een ander te helpen. Niet bang om zijn mening uit te spreken, altijd in voor een gezellig praatje, een man met het hart op de juiste plek. Gewoon een leuke collega, iemand waar elke werkgever om staat te springen.

Vivian de Corti-Tromp | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Maar toch, bij de eerste kennismaking met hem zullen er niet veel mensen zijn die niet even met hun ogen knipperen en een keertje extra slikken. Deze man heeft tatoeages over zijn hele lijf. Niet alleen op zijn armen en benen, maar ook in zijn nek & gezicht en op zijn handen & vingers. Letterlijk van top tot teen is deze man bedekt onder een kleurige deken van inkt. Gecombineerd met wat piercings komt hij op het eerste gezicht wellicht over als iemand die je niet graag in het donker zou tegenkomen. Dit was ook mijn allereerste indruk van hem; binnen enkele seconden flitste dat door mijn hoofd. Echter, binnen vijf minuten nadat we elkaar de hand schudden wist ik dat er bijna niemand was bij wie ik me zo veilig kon voelen in het donker dan deze lieve man.

Dat zie je toch zo…

Onlangs was er een schoolactiviteit waarbij de kinderen na school ergens naartoe gingen. Eerst thuis een boterhammetje eten en daarna werden ze ergens verwacht. Een van de kinderen had overduidelijk een glas chocomel gedronken, met een enorme chocomel-snor werd deze leerling gebracht. Mijn eerste gedachte was ‘Hè jammer, hoeveel moeite kost het om even de mond af te vegen voor je het kind hierheen brengt als het kind dit zelf niet in de gaten heeft.’. Later maakte ik een opmerking hierover tegenover een andere begeleidende ouder. De reactie die ik kreeg? ‘Oh, maar dat is logisch, dat kind is anders – niet helemaal normaal. Dat zie je toch zo?’ Ik kreeg op dat moment geen woord uit mijn keel, maar veel vragen flitsten door m’n hoofd. Waaraan kan ik zien of iemand een geestelijke achterstand heeft? Kleur van de ogen, de stand van de neus? Geen idee… Ja, iemand met het syndroom van Down heeft typische uiterlijke kenmerken, maar ik ken niemand met een geestelijke achterstand die een post-itje op het voorhoofd heeft met ‘Ik ben anders’ erop. Ik zou ook niet weten waarom trouwens, maar dat terzijde. Als iemand een geestelijke achterstand heeft, dan hoeft degene die erbij was tijdens de creatie van de heerlijke chocomel-snor deze niet af te vegen? Eerste keer dat ik dat hoor… Iemand die anders is, is kennelijk niet helemaal normaal. Waar komt deze ‘wijsheid’ vandaan?

De snelheid waarmee ik deze reactie kreeg en de vanzelfsprekendheid van wat gezegd werd heeft me versteld doen staan. Op een negatieve manier was ik hierdoor geraakt. Maar wat zegt het trouwens over mij, dat ik dat kind zo niet gezien had, ben ik dan anders – niet helemaal normaal?

Over: Vivian de Corti

Vivian in het kort: getrouwd, moeder van twee – meerdere jaren werkzaam in sales & marketing, nadruk op communicatie – kritisch, open, enthousiast & positief – genieten van het leven & de mensen die een rol in mijn leven hebben – lezen & schrijven, koken & bakken, hockey & fitness – moeite met hokjesmentaliteit & halflege glazen – soms wat onhandig, maar wel met de nodige humor & zelfspot.

Wat wil ik bereiken met mijn blogs? Een andere kijk op de hokjes waarin we ‘de ander’ voor het gemak plaatsen. Zullen we iedereen in zijn waarde laten en genieten van het moois wat het leven ons kan bieden?

Recente berichten