Door
In Blog

Teamwork makes the dream work

Een prachtige zin, gestolen, maar ik weet niet van wie…

De doener en de denker

Zonder te willen zeggen dat de één nooit iets doet of de ander nooit iets denkt, waren mijn twee kinderen te categoriseren in ‘de doener’ en ‘de denker’. Het eerste wat ik van hen geleerd heb, is dat je niet hoeft te kunnen praten om te communiceren. Feilloos snapten ze elkaar. Zonder woorden. ‘De doener’ liep vrij snel. ‘De denker’ vond dat een te groot risico. Vallen was geen optie. Dus werd ‘de denker’ op een loopwagen gezet. En geduwd. Zo kon hij vrij snel verplaatst worden naar een nieuw avontuur. Omdat klimmen en vooral overal uitklimmen geen probleem was, was mijn rust natuurlijk vrij snel over. Vanaf het moment dat de eerste liep, was plassen een luxe die ik me niet meer kon veroorloven. Razendsnel werden plaatsen bereikt die ik onbereikbaar had bedacht. Dingen beklommen die ik onbeklimbaar dacht. Plassen deed ik als ze een middagdutje deden. Douchen deed ik ’s nachts. Koken kon ik, door een boks in de keuken te zetten waar ik ze beide inzette. Zo kon ik de boel overzien en razendsnel ingrijpen zonder dat het eten overkookte of aanbrandde.

Creatief denken

Als je op een avond je dochter op het randje van ledikant ziet staan, zodat ze uit het medicijnkastje die super lekkere hoestdrank kon pakken om leeg te drinken, durf je ze geen moment meer uit het oog te verliezen. Creatief denken wordt dan ook een cursus die je razendsnel af moet ronden; ledikanten aan elkaar gebonden, trappelzak met een lint onder het matras door vast aan het bed, trappelzak met een tie-wrap dicht. Alles hebben we geprobeerd om ons ‘doenertje’ in bed te houden. Tot de dag dat we de spijlen maar uit het bed gehaald hebben zodat ze niet meer hoefde te klimmen om er uit te komen. Dat was ook de dag dat we de boksen uit elkaar gehaald hebben. Onze kamer en suite kreeg een hekje: tv-kamer en kinderkamer, zodat de kinderkamer een grote boks werd. Het heeft een poosje gewerkt. Toen klom ze ook over het hekje. Of haalde haar broertje over om het hekje open te maken.

Errepul | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Roekie

Zo heeft ook het fietsen met zijwieltjes maar een poosje gewerkt. Zowel in huis als in de tuin hadden we uitgelegd waar ze op moest passen. Vooral de tuin heeft nogal hoge stoepranden. Dit ging een tijdje goed. Tot ze bedacht had dat ze wel zonder zijwieltjes kon. Omdat wij het daar niet mee eens waren, stond ze met al haar kracht aan de wieltjes te trekken. Ze moesten er af. Na een paar weken hebben we toegegeven. En verdomd, ze kon heel snel fietsen zonder die wieltjes. Natuurlijk stond ik te ver weg…ze fietst rechtuit, met grote snelheid, op de grasmat af. Hoge stoeprand. Te ver om in te grijpen. Ik zag haar over de kop gaan terwijl ze haar fietsje krampachtig vasthield. Die had ze van oma gekregen, die mocht niet stuk. Vanaf die dag had ze de bijnaam ‘Roekie’ van roekeloos. Ze zag geen gevaar, was nooit bang, probeerde alles uit. Vele EHBO-momenten zouden volgen.

Over: Errepul

Errepul (54): het koosnaampje van mijn vader voor mij. Errepul, Brabants voor aardappel. Om twee redenen neem ik aan. Ik ben de jongste én de kleinste van het gezin. Mijn vader is de reden dat ik heel veel jaren geleden ben gaan schrijven. Toen in dagboekvorm. De nachtmerries, de dromen. Alles verdween in mijn dagboek waardoor er plaats kwam in mijn hoofd. Maar ook de dagdromen, de wensen, de onmogelijkheden durfde ik daar te verwoorden.

Schrijven is voor mij de manier om met verbazingwekkende momenten om te gaan. Om mistflarden in mijn hoofd aan elkaar te knopen tot een helder moment.

Recente berichten