Studeren met een depressief brein

Je probeert naast je depressie een voltijds studie te volgen. Eigenlijk onmogelijk…

Studeren met een depressief brein

De wekker gaat, je kleedt je aan, ontbijt even snel, zet je masker op en loopt de deur uit. Fietst naar school, zet je fiets in het rek en zucht een paar keer voordat je naar binnen loopt. Je weet wat achter de deuren zit en dat maakt je alleen nog maar meer verdrietig, angstig en alleen.

Je ziet mensen die lachen, samen lunchen en rondhangen in de school. Vriendengroepen van groot tot klein en hechte klassen. Je ziet allemaal dingen wat jij niet hebt. Je zondert je af bij je klasgenoten en zinkt weg in dat depressieve brein. Je masker houd je op totdat je weer veilig thuis onder de dekens ligt. In die paar uur dat je doorbrengt op school, een plek vol leven en vriendschappen, probeer je op te letten in de les. Je probeert naast je depressie een voltijds studie te volgen. Eigenlijk onmogelijk, want het kost je zoveel energie om dat depressieve brein voor even uit te schakelen dat je er ook maar niet aan begint.

Thuis lig jij in bed te malen over alles wat fout gaat in je leven en hoe het had kunnen zijn terwijl je vrienden uitgaan, even een avondje van tevoren leren voor dat tentamen en fluitend door hun studie gaan. Tja, de een studeert fluitend en de ander huilend.

Gedicht: Waar ben je

Je ziet bomen die in brand staan
Een weide zonder koeien
Een rijtjeshuis zonder buren

Angstig en alleen
Drijf je weg in het schuldgevoel
En het verdriet dat je achterlaat

Het is slechts een lichaam
Dat omringd wordt door leegte
Jijzelf bent heengegaan

Garcella Dings | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Over Garcella Dings

Ik ben een dromer en creëer de toekomst in mijn hoofd. Ook ben ik een echte denker en schrijver. Mijn ideeën visualiseer ik of schrijf ik uit op papier. Door te schrijven kan ik mijn drukke hoofd leeg maken. Het is mijn enige uitlaatklep. Ik kan alles opschrijven wat ik wil zonder dat iemand oordeelt.

Ik grijp naar mijn pen in moeilijke, maar ook in mooie momenten. Moeilijke momenten moet je van je afschrijven en het proberen los te laten. De mooie momenten koester ik door ze op papier te bewaren.

Ik zei al dat ik een dromer was, maar wel eentje die zijn dromen waarmaakt. Sinds groep vier schreef ik al verhaaltjes en ik droomde ervan om later een écht boek te schrijven. Die droom heb ik waargemaakt en dat boek is er. Een moeilijke periode heb ik met veel liefde en verdriet omschreven in een kleine roman. Het boek is af, weliswaar niet perfect maar hé ik heb wel gedaan waar ik als klein meisje van droomde. Zoals ik al zei; het boek is af, de moeilijke periode is nog steeds gaande. Mijn eerste boek is hier te bestellen. Een tweede boek wil ik zeker gaan schrijven, maar voorlopig droom ik nog even over alle andere fijne dingen.

Recente berichten