Sociale verwachtingen

Een sociaal leven + een depressie hebben is verre van een gouden combinatie. Sterker nog, het is haast niet te combineren.

Ben ik een goede vriendin?

Waar ik eerder over schreef in mijn eerste blog is dat ik eigenlijk altijd onzeker ben over vriendschappen. Continu stel ik mezelf vragen als, ‘besteed ik genoeg aandacht aan mijn vrienden’, ‘ben ik een goede vriendin’ of ‘hoelang is het geleden dat ik ze gezien en gesproken heb?’. Sterker nog, na iedere afspraak reflecteer ik onze gesprekken in mijn hoofd. Waarbij ik mezelf dan wederom vragen stel als ‘vinden ze me nog steeds aardig?’ of ‘ik heb toch niets verkeerds gezegd hopelijk?’. Ja, je zou er bijna paranoïde van worden. Nou, geloof het of niet, je wendt eraan. Eigenlijk stond ik nooit stil bij mijn eigen verwachtingen van een vriendschap. Dit is sinds kort veranderd.

communicatiestudent

‘Oh jij hebt communicatie gestudeerd, dan kan je vast goed communiceren!’ Deze opmerking is bij uitstek de meest voorkomende opmerking als ik men vertel dat ik communicatie heb gestudeerd. In combinatie met een ongemakkelijke glimlach grinnikte ik altijd om de opmerking. Echter kan ik niet ontkennen dat ik inderdaad goed kon communiceren. Als communicatiestudent had ik dan ook een groot sociaal netwerk. Mede door mijn rol als commissielid bij onze studievereniging FACT. Dit zorgde ervoor dat mijn studietijd, naast het studeren, ook heel gezellig was. Doordat ik erg was betrokken met de studie gerelateerde activiteiten (zo was ik ook ieder jaar intro ouder), verwachtte men ook altijd dat ik er was. Ik was een bekend gezicht binnen de opleiding.

Depressie

Echter, wat ongedwongen begon, eindige als een groot sociaal obstakel. De depressie begon zich namelijk in mijn derde studiejaar het meeste te ontwikkelen. Mijn deelname werd minimaal en hierdoor mijn inzet ook. In het begin leek het onopgemerkt, maar dit veranderde al snel. Omdat ik altijd overal bij betrokken was, viel dit uiteindelijk op. Uiteindelijk ben ik uit de studievereniging gestapt. Zonder al teveel te laten weten aan anderen, ben ik zonder pardon opgestapt. Dit tot grote verontwaardiging bij mijn mede commissieleden en de studenten.

Soms wil ik ook weleens uit mijn sociale leven stappen

Net zoals ik uit de commissie ben gestapt. Een van de kenmerken van depressie is dat je soms hunkert naar anonimiteit. Dit lijkt een gemakkelijke uitweg (wat het soms ook is), ik beschouw het zelf meer als een praktische reden. Heerlijk, even geen mensen om je heen. Plus, het scheelt mij weer een dialoog met mijn gedachten. Noem het vluchtgedrag. Dat mag, maar mij geeft het rust. Helaas voor een korte tijd. Want afzonderen uit je sociale kring is een no-go en past niet binnen de verwachtingen.

Voor mijn gevoel voelen afspraken als verplichtingen

Naast de anonimiteit, kunnen mijn emoties ineens bepalen dat ik hunker naar mijn sociale kring. Op dat moment loeit er in mijn hoofd een sirene. Vergelijkbaar met een alarm dat afgaat op maandag 12:00 uur in Nederland. Als een gek contact ik dan mijn sociale kring. De vragen hoe het met hen gaat en wanneer we zullen afspreken komen dan veelvuldig aan bod. Vervolgens is het een kwestie van seconden en mijn agenda staat weer vol met sociale verplichtingen. Hoe bot dit misschien ook klinkt. Maar voor mijn gevoel voelen afspraken als verplichtingen (wat vreemd is, omdat ik ze zelf maak en op de dag zelf zijn de afspraken vaak heel leuk). Alleen ik moet eerst 80 spreekwoordelijke drempels over voordat ik arriveer. En dat bij iedere afspraak.

Sociale verwachtingen

Tsja dan heb je natuurlijk nog het ‘gedwongen’ sociale leven aka relaties met collega’s. Sorry, het interesseert mij gewoon echt niet wat je in het weekend gedaan heb. Ik baal al genoeg dat het weekend voorbij is. Dus laten we het er vooral niet over hebben. Ook heb ik helemaal geen zin om extra te lopen om koffie voor je te halen (wat best wel ironisch is want bij mijn vorige baan werkte ik in de horeca). Oh ja, tafeltennissen, is hier een ding. Je krijgt hier nog net geen tafeltennis startpakket als je hier komt werken. Met tafeltennissen an sich is niks mis. Behalve dat iedereen naar de zweet stinkt na de lunchtijd. Maar goed, naast het tafeltennissen maak ik mij met moeite aan alles schuldig. Iets met sociale verwachtingen.

Marcella Koning | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Functieprofielen

Soms vertel ik vriendinnen weleens dat ik vind dat ik als persoon zo veranderd ben door de jaren heen. Vaak krijg ik dan te horen dat ik gewoon ouder ben geworden. Natuurlijk speelt dat ook mee. Alleen ik merk dat er meer gaande is. Als ik ze vertel dat ik vroeger spontaner en enthousiaster was, vinden zij dat het allemaal wel meevalt en ik dat los moet laten. Natuurlijk kan ik dat niet.

Daarom heb ik mijzelf ingedeeld in 2 functieprofielen:

1. Persoon zonder depressie
2. Persoon met depressie (+ medicijnen). Als je ieder profiel afzonderlijk van elkaar bekijkt, zou je haast denken dat je te maken hebt een compleet ander persoon.

Hoe zouden deze profielen er dan uit zien?
Nou zo:

Functieprofiel 1: vroeger vond ik het enorm belangrijk om overal bij te horen. Zo werd ik intro-ouder, commissielid van de studievereniging, deed ik aan studentenhockey en was ik bij ieder (studenten)feestje aanwezig. Je zou haast denken dat ik gewoon feesten hield. Misschien dat ook, maar ik was vooral heel erg sociaal. Zo omschreef men mij ook. Dit maakte mij ook tot wie ik was. Of ze dat nu nog zouden doen? Ik denk het eerlijk gezegd niet. Zo kon ik ook enorm uit kijken naar feestjes, evenementen, afspraakjes, et cetera. Mensen vonden het leuk om in mijn buurt te zijn. Het stomme is, dat ook al is de sfeer zo gezellig en hoeft er geen einde aan te komen, wil ik toch dat er een einde aan komt. Gewoon dat ik weer in bed kan liggen en de boel kan reflecteren. Want hoe langer een afspraak duurt, hoe langer ik moet reflecteren.

Functieprofiel 2: Vooral een duidelijke vermindering van interesse voor of plezier aan (bijna) alle activiteiten, gedurende vrijwel de gehele dag, bijna elke dag. Zo heb ik mijn sociale activiteiten beperkt en ben ik erg selectief in het aangaan van vriendschappen. Door de depressie ben ik veel vrienden/vriendinnen en zelfs een partner kwijtgeraakt. Sommige hele goede. Waar ik nog dagelijks aan denk. Echter hoe hard dit ook klinkt, van sommige beslissingen heb ik geen moment spijt gehad. De huidige vriendschappen zijn echt en (hopelijk) voor altijd. Ik hoef mezelf niet te verantwoorden of bang te zijn dat ik iets verkeerd doe. En hier ben ik eeuwig dankbaar voor. Verder ga ik dramaschoppers uit de weg. Mijn eigen leven heeft al een hoog ‘Goede-tijden-slechte-tijden’ gehalte.

De depressie lijkt de keuzes voor mij te maken

Dan zijn we nu op het punt aangekomen, ‘wat nu’? Nou mijn main goal, is vooral om inzicht geven waar bij de onzekerheid ontstaat als het gaat om sociale contacten. En wellicht om duidelijkheid te scheppen bij mensen die veel vraagtekens hebben gezet op momenten dat ik sociale plechtigheden annuleerde. Het is niet eens dat IK het niet leuk vind om ergens te zijn. De depressie lijkt de keuzes voor mij te maken. Begrijp mij verder niet verkeerd, ik houd van mijn vrienden/vriendinnen, vriendje en familie. Maar dit is een van de nare ‘bijwerkingen’ van depressie. Alleen de echte volhouders winnen, dus ik blijf strijden. Strijden om de persoon die ik ooit was.

Over Marcella Koning

Marcella is een zevenentwintigjarig energieke stuiterbal (lees: adhd). Voor mijn omgeving niet altijd even fijn. Sommige zijn al op zoek naar mijn uitknop. Tot op heden is deze nog niet gevonden en dribbel ik lekker verder. Het liefste in wereld vol regenbogen en vliegende unicorns. Mijn wereld waar ik stiekem naar verlang als het eventjes tegenzit en de depressie mij de baas is. Sommige dromen probeer ik uit te laten komen althans, daar werk ik hard genoeg voor. Ik ben erg ambitieus en streef er naar om een goede verhalen schrijver/copywriter te worden. De wereld is daarom voorlopig nog niet van mij af.

Recente berichten