”Protheses…
Ach, dat is toch heel gewoooooon!”

Sinds kort heb ik een nieuw idool: Willy. Dynamisch, reislustig, eind zeventig, met een flamboyante blauwe bril en de prachtigste kanten bh’s schitterend door haar bloesjes. Zij viert het leven.

Ze ging op haar negentiende alleen naar Canada voor het avontuur (in die tijd voor een vrouw alleen heel bijzonder!) en heeft later gewerkt als inkoopster voor een gerenommeerde kledingzaak. Nu heeft ze alweer 25 jaar een LAT- relatie en haar vriend aanbidt haar. Net als heel veel mensen trouwens waaronder ikzelf. En ze lacht niet, maar schatert. En ze vertelde mij, aldus schaterend, tijdens een wijntje het volgende verhaal…

Op vakantie

In Kroatië trof ze een naaktstrand waar verbazend veel mensen met een beperking genoten van de zon. Ze zag protheses met schoenen rechtop in het zand staan, terwijl de eigenaren ernaast lagen, op een strandstoel met een wijntje in de hand. Rolstoelen stonden een stukje verderop te wachten op een stuk steen, tot ze weer werden opgehaald. En ze trof zelfs iemand die slechthorend was (ik ben ook slechthorend namelijk) die veelal even aangetikt moest worden voordat iemand wat tegen hem kon zeggen. Er werden vrolijke en vriendelijke grapjes gemaakt en ze vertelde, dat er een vrijheid op het strand was waar ze nog graag aan terugdenkt. Iedereen was gelijk. En terwijl Willy daar tussen de protheses lag, bedacht ze een grapje: ze wisselde stiekem de protheses van twee mensen om. Dat gaf hilariteit alom natuurlijk zodra de eigenaren hun benen wilden aantrekken.

Ik vertelde aan haar hoe bijzonder ik het vind, dat ze zich zo vrij voelde om de protheses gewoon te pakken en er een lolletje mee uit te halen. “Ach kind, dat is toch heel gewooooooooon!!” was haar afdoende commentaar.

Maar heel eerlijk, ik weet niet of het zo “heel gewoooooon” is. Ik draag hoortoestellen en de keren dat iemand, behalve mijn moeder, mijn hoortoestellen pakte, zijn op één hand te tellen. En dan werden ze nog vastgehouden aan de boogjes tussen wijsvinger en duim alsof het vieze dingen zijn. Eén keer, na mijn haren knippen en föhnen, gaf de kapster mijn hoortoestellen aan (die liggen altijd op het plankje voor mijn neus) en ze pakte ze zó gewoon, ze legde zelfs de ene in haar hand terwijl ze de andere aan mij gaf.

Bianca van der Horst | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Zo gewoon

Het geluksgevoel dat door mij heen stroomde kan ik nog voelen. Ik denk dat zij niet wist, wat voor een cadeautje ze mij gaf: namelijk de ‘gewoonheid’ van mijn toestellen. Ze horen bij mij en helpen mij enorm in het dagelijks leven. Dit voelde als een acceptatie van mijn slechthorendheid, verpakt in een heel praktisch, simpel gebaar.

Ik hoorde eens de uitspraak: “het ergste wat je iemand met een beperking kan aandoen, is de beperking negeren.” En dat klopt denk ik. Maar andersom denk ik ook: het ergste wat je jezelf kan aandoen is jouw beperking of die van een ander negeren. Het erkennen van onze eigen kwetsbaarheid geeft ruimte voor compassie voor de kwetsbaarheid van een ander. Denk ik.

Zo loopt mijn flamboyante Willy ook kreupel als restant van mislukte operaties aan heup en knie en heeft ze altijd pijn. En is ze al heel jong weduwe geworden na een lang en verdrietig ziekbed van haar man. Zou dit alles haar geholpen hebben in het ontwikkelen van compassie voor beperkingen (in de breedste zin van het woord) van anderen? Voelen mensen zich daarom zo op hun gemak bij haar, door haar onvoorwaardelijke acceptatie?

Ik denk dat ik al weet wat ze zal antwoorden…”ach kind, dat is toch heel gewoooooon!”

Over: Bianca van der Horst | www.100procentslechthorend.nl

100% Slechthorend: omdat je niet horend bent en niet doof!
– focus op mogelijkheden en perspectief
– praktische, zinvolle informatie
– veel ruimte voor onderlinge uitwisseling
– empowerment en humor

Recente berichten