(On)beperkte mogelijkheden

Hoe moeilijk is het om te aanvaarden dat iets niet lukt?

Best moeilijk vind ik. Allereerst moet je erachter komen dat iets niet mogelijk is. Daarna komt erkennen van dat gegeven. En alsof dat nog niet genoeg is… Om er goed mee om te kunnen gaan, is acceptatie nodig. In mijn werk is dat niet anders. Sommige dingen kan ik wel, sommige een beetje of helemaal niet. Af en toe best frustrerend. Maar ik weet dat het kennen van mijn grenzen noodzakelijk is om goed te functioneren.

Wat betekent beperking?

In het woord ‘beperking’ zit voor sommige mensen een nare klank. Ik vraag me af of dat te maken heeft met hoe er met deze term wordt omgegaan. ‘Beperking’ wordt gebracht als iets negatiefs. Tenminste zo lijkt het. Het wordt bijvoorbeeld vervangen door ‘afstand tot de arbeidsmarkt’ of ‘geen beperkingen maar mogelijkheden’. Ik denk dat als met beperking wordt bedoeld: de grens van kunnen, dit niet negatief hoeft te zijn. Net als dat beperkingen en mogelijkheden naast elkaar kunnen bestaan. Het één sluit het ander niet uit. Integendeel. Door te erkennen wat niet lukt, kun je je energie steken in wat wel gaat. In plaats van niet te benoemen, of zelf krampachtig ontkennen waar die grens ligt.

Arbeidsmatige dagbesteding

Bij de organisatie waar ik werk, werkt ook Jasper. Een vriendelijke, doorgaans rustige jongen. Hij komt drie dagen in de week voor arbeidsmatige dagbesteding. Hij brengt tijd door met onze bewoners, dekt de tafel voor de lunch en brengt de post rond. Hij heeft een lichte verstandelijke beperking en een vorm van autisme.

Stage lopen om te ontdekken

Vroeger zat hij op het speciaal onderwijs. Hier kon hij verschillende stages doen om te ontdekken wat hij wil en kan. Hij vertelt me dat hij graag op een boerderij wilde werken, omdat hij veel van dieren houdt. Dit heeft hij geprobeerd, maar hij kon er niet tegen dat hij vies werd en dat de spullen soms op een andere plaats lagen. Hij zegt: “Ik voelde me daar rot. Dat heb ik tegen mijn begeleider gezegd.

Ook dat ik daar niet meer naar toe wilde.” Hij kon niet omgaan met de situatie op die werkplek en dat heeft hij gezegd. Over grenzen aangeven gesproken!

Op de goede plek

Nu zit hij beter op zijn plek. Omgang met de bewoners gaat heel goed. Zij hebben een vorm van dementie. De communicatie gaat op een ander niveau dan bij mensen zonder deze aandoening. Het contact met zijn collega’s gaat nog wel eens stroef. Daar ligt voor Jasper ook een grens. Hier houden we rekening mee door hem extra te begeleiden. En dat is fijn. Voor hem en voor de mensen om hem heen. Wanneer ik hem vraag wat hij ervan vindt dat het op de boerderij niet zijn plek was, antwoord hij: “Ach ja, zo is het leven. Het één lukt wel en het ander niet.”

Over Jetta Bergman

Moeder, echtgenote, dochter, cliëntbegeleider en student communicatie, maar vooral mezelf. Al die verschillende rollen maken me tot wie ik ben. Op de eerste plaats MENS. Een veelzijdige doorzetter, temperamentvol en (soms wat te) gevoelig. Mijn motto is: de aanhouder wint.

Uit eigen ervaring weet ik dat een beperking je leven kan overheersen. Ook al is dit maar een deel van wie je in werkelijkheid bent. Ik kijk graag naar wat wel kan, in plaats van wat niet mogelijk is. Makkelijk vind ik dit niet altijd. Maar dat is juist de uitdaging. De werkelijkheid onder ogen komen en er het beste van maken, samen met de mensen om mij heen. Een mens is tenslotte een sociaal wezen dat het nooit alleen hoeft te doen.

In mijn blogs schrijf ik over werken met een beperking in de breedste zin van het woord. Werk is zoveel meer dan geld verdienen alleen. Dát doen wat bij je past, geeft je leven diepte en zin.

Recente berichten