Door
In ADHD, Blog

Neelie en emancipatie

Mijn dochter is heel ambitieus. Daarin is ze zo streng voor zichzelf dat ik haar moet afremmen in plaats van aansporen. Die ambitie kan weleens voor problemen zorgen.

Uitjes

Ieder jaar plan ik voorstellingen voor het hele gezin. Zelf was ik nooit in het theater geweest en ik gun mijn kinderen iets anders. Het gaat altijd heel democratisch. Het boek gaat het hele gezin rond. Iedereen mag aanstrepen waar hij of zij heen wil. Omdat ik boek, kies ik ook als laatste. Ik voeg dan toe waar ik zelf heen wil maar ook voorstellingen waarvan ik denk dat ze toegevoegde waarde hebben voor de kinderen. Dus zaten we afgelopen donderdag bij ‘Neelie’. Een voorstelling over Neelie Smit-Kroes. Een dame die door het glazen plafond ging. Een dame die niet onderdeed voor haar mannelijke collega’s. Een dame die, omgeven door mannen, altijd een dame bleef. Mooi gekleed, haren gekapt, nagels gelakt. Maar ook scherp, bedreven, ambitieus. Nog steeds een mooi voorbeeld, nog steeds een uitzondering. Dus prima leermateriaal voor mijn Alle Dagen Heel Druk en ambitieus meiske.

Jammer

Het was een indrukwekkende voorstelling. Toch beleefde ieder van ons het op onze eigen manier. Voor mijn man en mij was het een leuke terugblik op vergeten jaren. Voor mijn zoon was het de ver van zijn bed show. Voor mijn dochter vooral een waarschuwing dat een balans tussen ambitie en privéleven belangrijk is. Wat ik persoonlijk nogal jammer vond, was dat niet de nadruk lag op wat Neelie al die jaren bereikt heeft. De nadruk lag vooral op haar seksuele dubbele moraal, haar mislukkingen en haar gemiste kansen. Hierdoor moest ik tijdens de discussie na de voorstelling me eerst worstelen door de ‘wat een slettebak’ en ‘overal ontslagen’ om helder te maken dat het in haar tijd een hele worsteling was om boven te komen. Dat het in die tijd voor vrouwen not-done was om te blijven werken als je een kind kreeg. Dat het sowieso een lastige tijd was om als vrouw serieus genomen te worden.

Errepul | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Emancipatie

Soms vraag ik me af of de emancipatie gestopt is. Ik hoor mezelf nu tegen mijn dochter zeggen, wat ik graag van mijn moeder te horen had gekregen: als vrouw moet je harder werken en daarvoor krijg je minder salaris. Mensen met ADHD hebben een enorm rechtvaardigheidsgevoel; dit is dus een lastige boodschap. Nee, het is niet eerlijk. Ja, je zult er mee moeten leven. Nee, het helpt niet om dat te zeggen. Ja, het helpt als je beter je best doet. Nee, je hoeft jezelf niet omhoog te neuken. Nee, dat deed Neelie ook niet. Ja, er wordt misbruik gemaakt van machtsposities. Ja, het is je eigen keuze om hier wel of niet op in te gaan. Nee, je moeder heeft hier nooit aan meegedaan. Ja, dan kun je nog steeds carrière maken. Je zult vaak onderschat worden maar dat maakt wel dat je ook vaak verrassend uit de hoek kunt komen en daardoor kunt blijven verbazen.

Over: Errepul

Errepul (54): het koosnaampje van mijn vader voor mij. Errepul, Brabants voor aardappel. Om twee redenen neem ik aan. Ik ben de jongste én de kleinste van het gezin. Mijn vader is de reden dat ik heel veel jaren geleden ben gaan schrijven. Toen in dagboekvorm. De nachtmerries, de dromen. Alles verdween in mijn dagboek waardoor er plaats kwam in mijn hoofd. Maar ook de dagdromen, de wensen, de onmogelijkheden durfde ik daar te verwoorden.

Schrijven is voor mij de manier om met verbazingwekkende momenten om te gaan. Om mistflarden in mijn hoofd aan elkaar te knopen tot een helder moment.

Recente berichten