Lana in Londen
Mijn eerste date met David

In de context van de filmtrailer was dit echt ontzettend grappig. In de context van “mijn eerste date met een man die een arm mist” was het ontzettend ongemakkelijk.


“Hoe zou je het vinden als hij je uit zou vragen?”

Deze doodnormale vraag overviel mij nogal. Ik woonde pas drie weken in Londen, was twee weken op mijn stage bezig en mijn baas vond het nu al een geschikt moment om matchmaker te spelen. Ik dacht niet eens na over het feit dat ze vroeg of ik uit wilde met mijn gehandicapte collega die elf jaar ouder was dan ik. Dat besef kwam later pas.

“Euhm, ik denk dat ik wel ja zou zeggen… denk ik.” zei ik aarzelend. “Oh wat ontzettend lief van je! Dat zou zijn zelfvertrouwen zo goed doen!” Ja ho eens even, dat ik bereid ben om koffie met hem te gaan drinken wil nog niet zeggen dat ik hem meteen de liefde verklaar, ik ken hem nauwelijks!

David en ik werkten zelden samen aan projecten, we zaten toevallig in dezelfde kantoorruimte. We spraken elkaar weinig, hij was te verlegen om met mij te praten en ik had geen idee waarover ik moest praten. Hij was 34, ik 23 en qua uiterlijk niet echt mijn type. Maargoed, ik ben zelf ook geen Doutzen Kroes, dus dat is iets waar ik vrij makkelijk overheen kijk. Hetgeen waar iets moeilijker overheen te kijken viel was zijn arm, of beter gezegd, het gebrek daaraan.

Hoe hard mensen zichzelf vertellen dat ze niet naar dat soort dingen kijken en andere mensen niet zien als een iets abnormaals of bijzonders, iedereen die kijkt en iedereen vraagt zich af waarom diegene een ledemaat mist. Iedereen wil weten wat er gebeurd is. Iedereen. Niemand is daar een uitzondering op. Hoe je daar vervolgens mee omgaat is wat laat zien wat voor een persoon je zelf bent.

Ik besloot “ja” te zeggen toen David mij drie dagen later heel dapper via Facebook messenger mee uit vroeg. Om er zeker van te zijn dat ik geen flater zou slaan, vroeg ik aan mijn baas wat er met zijn arm gebeurd was en of hij het erg vond als mensen erover praten. “Hij is zo geboren. Hij schreeuwt het niet van de daken, maar meestal heeft hij er niet zo’n probleem mee als je hem er iets over vraagt.” Oke, ik hoef deze olifant dus niet als de pest te mijden, dat is een begin.

Het weekend erop was de grote dag. We zouden naar de film gaan en daarna een hapje gaan eten. We hadden afgesproken bij een metrostation in de buurt van mijn stageplaats. Dat betekende voor mijn echter dat ik naar de andere kant van Londen moest reizen en omdat de halve metro plat lag dat weekend, moest ik 4 verschillende treinen nemen, in plaats van 1. Hij kon dit maar beter waarderen.

Toen ik het station uitliep, kwam hij me al snel tegemoet gelopen. Ik kon aan hem merken dat hij zenuwachtig was en stiekem stelde me dat wel gerust. Zelf heb ik niet bijzonder veel date ervaring en ondanks dat ik op deze date ging met het idee van “Ik verwacht er helemaal niks van”, was ik toch wel een beetje nerveus. Ook viel het me meteen op dat zijn rechtermouw niet slaphing, maar er een arm in zat.

Lana van den Heuvel date met David in Londen

Hij had dus zijn prothese, die hij op kantoor nooit droeg, aangetrokken. Ik probeerde er niet te veel naar te kijken, maar het viel wel op, omdat zijn prothese in een hoek staat (David zijn arm “houdt op” net na zijn elleboog). Lief dat hij hier een soort van rekening mee had gehouden.

Filmtrailer

Eenmaal in de bioscoop volgde al snel een van de meest ongemakkelijke momenten die ik in mijn 24 -jarig bestaan gehad heb. Tijdens de trailer kwam er een scene met een man die tegen een militair stond te zwetsen. Hij vroeg vervolgens of hij de militair z’n hand mocht schudden. Deze zei “ja” en stak vervolgens een metalen robotarm uit.

In de context van de trailer was dit echt ontzettend grappig. In de context van “mijn eerste date met een man die een arm mist” was het ontzettend ongemakkelijk. Ik wist met moeite mijn lach in te houden en durfde absoluut niet zijn kant op te kijken, want het laatste wat ik wilde was dat hij zich ongemakkelijk zou voelen door zo’n stomme grap in een comedy trailer. De rest van de date verliep zoals elke doorsnee eerste date verloopt; we hebben gezellig een hapje gegeten, veel gekletst en het lekker oppervlakkig gehouden. Ik durfde absoluut niks over zijn arm te zeggen of vragen, ondanks dat ik me heel erg op mijn gemak voelde bij hem.

Nadat we afscheid genomen hadden (waarbij ik hem volledig overdonderde door hem 3 Hollandse kussen te geven) kreeg ik een smsje van hem; “Ik vond het heel gezellig vanavond, dankjewel dat je mee wilde gaan en dat mijn arm geen probleem voor je is”

Hoe hard ik het ook wilde ontkennen op dat moment, er fladderde een klein vlindertje in mijn buik. De weken erna hebben we veel met elkaar ge-sms’t en het duurde niet lang voor dat ene vlindertje was uitgegroeid tot een massa panisch fladderende vlinders. Inmiddels zijn we bijna anderhalf jaar verder en zijn Dave en ik nog altijd heel gelukkig samen. Wie had er ooit gedacht dat die prins op het witte paard een man met 1 arm kon zijn?

Over Lana van den Heuvel | www.lanainlonden.waarbenjij.nu

Lana is een creatieve student, opgewekt persoon met een passie voor Londen. Daarnaast heeft Lana een depressie. Deze ziekte is onderdeel van haar leven, maar absoluut geen definitie van wie zij als persoon is.

Recente berichten