Door
In Blog

Normaal

“Mam, waarom noemt iedereen mij een topper?” “Omdat je dat bent, schat.” “Echt niet. Dat is toch normaal!”

Complimenten

Mijn kind zegt nogal veel hardop. Niet altijd even handig. Niet altijd even subtiel. Maar wel altijd gemeend. Zo geeft ze heel veel complimenten. Aan ons, haar familie, aan iedereen die ze kent maar net zo makkelijk aan mensen die ze niet kent. Gewoon op straat of in de bus; “mevrouw, wat heeft u mooi haar.” Vaak ontvangt ze positieve reacties soms ook niet. Zijn mensen ronduit geschokt en kijken haar aan of ze gek is. Hoewel ze hier van onder de indruk is, is ze er nog niet mee gestopt. Ik vind het een mooie eigenschap. Dus ik laat het zo. Vraag me alleen af hoe lang ze nog geconfronteerd wil worden met de negatieve reacties. Omgekeerd zal ze niet zomaar tegen iedereen zeggen wat haar stoort. Dat doet ze gelukkig alleen thuis. “Mam, niet aantrekken. Kan echt niet.” En als zij het zegt, trek ik het niet aan.

Zelfbeeld

Vallen haar bij anderen de positieve details op, bij haar zelf ziet ze alleen de negatieve. Ze kan tot op het bot bespreken wat er allemaal niet klopt. Aan haarzelf. Als ik begin over mijn dikke knieën, lacht ze me uit. “Mam, doe normaal! Je hebt geen dikke knieën.” Omgekeerd mogen wij haar niet het tegendeel vertellen. Tenminste, we mogen het wel zeggen, geloven doet ze ons niet. Ze ziet het toch zelf? Al haar goede dingen zijn normaal. Ze ziet oprecht niet wat ze allemaal presteert en daardoor kan ze ook niet vaak tevreden zijn, laat staan trots. Toen bij de ‘P’ uitreiking bleek dat ze Cum Laude haar ‘P’ gehaald had, schrok ze daarvan. Daar had ze totaal niet over nagedacht. Toen vervolgens alle leraren, de directrice en alle andere aanwezigen haar een topper noemde, kon ze dat niet begrijpen. Dat was toch normaal?

Errepul | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Haal het beste uit jezelf

Voor school moet ze nu bezig zijn met zichzelf. Dat gaat eigenlijk best goed. Ze heeft geconstateerd en geaccepteerd dat ze niet zo goed tegen ‘feedback’ kan. En zo heeft ze de negatieve dingen in beeld gebracht en probeert hier oplossingen voor te zoeken. Bij iedere vraag over haar goede kanten, krijg ik een appje: “Mam, help. Ik moet 3 goede eigenschappen van mezelf noemen.” Lachend app ik er dan 10 terug. Dan nog ziet ze kans om de minst positief klinkende er tussenuit de pikken. De rest is opschepperig en zeg ik alleen maar omdat ik haar moeder ben. Natuurlijk schep ik op over mijn kinderen. Dat is mijn taak als moeder. Maar ik vertrouw ze geen eigenschappen toe die ze niet bezitten.

Over: Errepul

Errepul (54): het koosnaampje van mijn vader voor mij. Errepul, Brabants voor aardappel. Om twee redenen neem ik aan. Ik ben de jongste én de kleinste van het gezin. Mijn vader is de reden dat ik heel veel jaren geleden ben gaan schrijven. Toen in dagboekvorm. De nachtmerries, de dromen. Alles verdween in mijn dagboek waardoor er plaats kwam in mijn hoofd. Maar ook de dagdromen, de wensen, de onmogelijkheden durfde ik daar te verwoorden.

Schrijven is voor mij de manier om met verbazingwekkende momenten om te gaan. Om mistflarden in mijn hoofd aan elkaar te knopen tot een helder moment.

Recente berichten