Jammer dan!

“Ik las een toffe blog van Sylvia Verheijden, levenscoach en kindercoach. Getiteld: Schijt! (aan angst en andere ongemakken).”

Ze schrijft meer mooie blogs, maar deze sprak mij erg aan, omdat ze hier een onderwerp aansnijdt waar ik zo lang mee worstelde. Het leven leven dat bij je past.

Te laat?

Ik ben 35 en heb net mijn HBO Propedeuse gehaald. Knap toch? Nou, in mijn hoofd kan ik het zo draaien dat ik één grote mislukking ben. Zoiets van: ik ben te laat, ik ben te oud, het heeft geen zin. Juist omdat ik een andere weg ging dan de meeste, normale (bah) mensen. Dat ik na mijn 25e, naast fulltime moederschap, ook al een MBO-diploma haalde, vergeet ik voor het gemak.

Gelukkig weet ik inmiddels hoe mijn denken werkt. Dus kan ik op tijd ingrijpen. Het is maar een gedachte. Wel één van het soort waardoor ik mij jarenlang liet kwellen en neersabelen. Heel af en toe gebeurt dit nog wel eens. Maar dan zeg ik: “STOP, houd je kop!” Mijn weg is míjn weg. Ik kom van ver, heb veel geleerd en ben nu precies op de juiste plek.

Het goed maken

Toen ik in mijn jonge jaren een potje van mijn leven maakte, (waar ik overigens héél erg goed in was!) was het logisch dat mijn omgeving mij een zetje in de juiste richting wilde geven. Maar wiens juiste richting? De mijne, of die van een anderen?

Gelukkig kwam ik tot inkeer. Ik wilde wat maken van mijn leven. Maar welke kant moest, of wilde ik op? Ik wist het echt niet. Jaren probeerde ik goed te maken wat ik vroeger liet liggen. Het gevolg: stress, angst, depressie. Ik wilde leven naar een maatschappelijke maatstaf die niet de mijne was. Hierdoor voelde ik me een vreemde in een grote, boze wereld. Alle liefde, creativiteit en positiviteit die ik in me had, waren diep weggestopt. Zo jammer.

Jammer dan!

Langzaam aan leerde ik mijn eigen keuzes te maken. Met hulp van anderen natuurlijk. Ook ik ben een sociaal wezen. Gelukkig ga ik nu mijn eigen weg. En begrijp me goed. Mijn portie angst, schaamte, twijfel en verdriet krijg ik nog steeds. Maar omdat ik nu míjn weg kies, míjn pad, denk ik: jammer dan! Ik mag me gewoon zo voelen. Wie zegt dat dat niet mag? Ik niet! Als mensen om me heen zeggen: “Doe niet zo boos”, of “je hoeft niet verdrietig te zijn”, denk ik: Hoezo niet? Dit voel ik toch. Het mag er wel zijn! Niet fijn? Jammer dan!

Jetta Bergman Blog jammer dan

Meer dan goed genoeg

Dat probeer ik ook mee te geven aan mijn zoon. Jij bent, wie jij bent. Met alle karaktertrekken, kenmerken en emoties die bij jou horen. En dat is (meer dan) goed genoeg. Dat is een bevrijdende gedachte. Eén die acceptatie mogelijk maakt. Daardoor wordt alles minder zwaar. En is het soms toch zwaar? Jammer dan!

Over Bregje Mattan

Bregje is een open, energieke en gevoelige vrouw. Een doorzetter. Soms wat ongeduldig. Ze houdt niet van half werk en weet wat ze wil. Ze combineert de zorg voor haar gezin met werk en een HBO studie.

Ook is ze sinds acht jaar in herstel van een verslaving, een depressie en een angststoornis. In dit blog deelt ze haar ervaringen over een leven in herstel. Ze weet als geen ander hoe belangrijk het is dat er mensen zijn die dezelfde taal spreken als jij. Die aan één woord genoeg hebben. Die weten wat je voelt. Zonder lotgenoten had zij het niet gered.

Recente berichten