Ik ben daar zo autistisch in

“Oh my god, ik ben daar zo autistisch in” is een uitspraak die regelmatig uit monden klinkt.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik zelf ook wel eens iets in die trant heb uitgesproken. Als mensen even het overzicht kwijtraken, een bepaalde routine in hun leven hebben en soms genieten van momentjes alleen zijn, wordt er al gauw met “autistische trekjes” rondgegooid.

Ik ben daar zo autistisch in

Een tijdje terug zat ik met mijn moeder in de auto mijn leven te reflecteren. Een autorit is daar in mijn beleving de perfecte situatie voor; je kijkt beide dezelfde kant op, hebt genoeg uitzicht om je gedachten doorheen te laten dwalen en je kunt een gesprek niet bepaald ontwijken door op te staan en weg te lopen.

We hadden het over mijn basisschooltijd en er kwam naar boven dat mijn juf destijds dacht dat ik autistisch was. Haar redenen daarvoor: het klikte niet met de rest van de klas en ik was anders dan de andere kinderen. Mijn moeder heeft mij bewust niet laten testen, omdat zij zag dat er iets anders aan de hand was: in mijn klas was er vaak ruzie, en ik vond die ruzies niet nodig. Dus zocht ik mijn plezier buiten de kern van de klas, die ik vond met twee goede vrienden. We concludeerden beiden dat de omschrijving van autisme niet matchte bij wie ik ben, maar dat ik domweg gewoon niet van zinloze ruzies houd.

Autistische trekjes

Na dit autogesprek heb ik veel nagedacht over autisme, en hoe het begrip in mijn ogen is uitgemond in een label dat zo makkelijk op kinderen wordt geplakt. Vooral ook een label dat mensen zichzelf met regelmaat toeschrijven. “Oh my god, ik ben daar zo autistisch in” is een uitspraak die regelmatig uit monden klinkt. Ik moet eerlijk toegeven dat ik zelf ook wel eens iets in die trant heb uitgesproken. Als mensen even het overzicht kwijtraken, een bepaalde routine in hun leven hebben en soms genieten van momentjes alleen zijn, wordt er al gauw met “autistische trekjes” rondgegooid.

Ondoordacht of juist loyaal

Terwijl ik hierover nadacht, vroeg ik me af wat mijn mening hierover zou zijn. Ik heb er twee. Mijn eerste mening: die mensen zijn stom. Autisme is een serieus ding dat verder gaat dan een keer een sociaal dingetje niet snappen. Het doet af aan autisten om je met hen te vergelijken en geeft blijk aan het gebrek aan kennis over en inlevingsvermogen in autisten.

Aan de andere kant zijn die mensen loyaal. Door in zichzelf autistische trekjes te herkennen, wordt het begrip breder dan dat van een onbegrijpelijke doelgroep.

Meeske Mulderij | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Hoe lastig het voor een autist kan zijn om onze “normale” trekjes te begrijpen, zo lastig is het voor niet-autisten om iets van autisme te begrijpen. Door in onszelf een stukje autisme te herkennen, brengen wij deze twee werelden dichter bij elkaar. Dat is mooi.

Begrip

Terwijl ik dit schrijf weet ik even niet zo goed meer wat voor punt ik ook alweer wilde maken. Misschien valt er op dit moment ook geen punt meer te maken, wil ik gewoon even mijn kijk op autisme delen.

Het is belangrijk dat men weet wat autisme is, en wat we kunnen doen om het mensen met autisme wat gemakkelijker te maken. Zomaar met labels smijten helpt niet bij het creëren van begrip voor mensen die écht autistisch zijn. Maar onszelf openstellen en onze manier van doen en denken vergelijken met die van autisten, kan hele mooie bruggen slaan. Ik zag het vroeger als belediging dat mijn juf dacht dat ik autistisch was. En toch was een van mijn twee beste vrienden autistisch. 
Ik ben er diep van overtuigd dat (in het algemeen), wanneer twee mensen elkaar écht goed kennen en begrijpen, zij niet anders kunnen dan bevriend met elkaar raken. Begrip is de basis van heel veel goeds in de wereld. Dus zodra wij autisme omarmen als zijnde een overkoepelende naam voor bepaalde aspecten van iemands persoonlijkheid, en niet als een beledigende term, een ziekte of een vorm van “raar” zijn, brengt dat iedereen dichter bij elkaar.

Ik geloof dat ik dat zo’n beetje wilde zeggen.

Over Meeske Mulderij

Op een ochtend werd ik wakker met een piep in mijn oren die tot op heden niet is gestopt. En hoewel ik nog steeds heel hard hoop ooit de stilte weer te kunnen bewonderen, probeer ik mijn tinnitus te accepteren.

Recente berichten