In Blog

Hij eet raar. Arje blijft wijzen, kijken en lachen. Wat nu?

Hij eet raar,’ zegt Arje terwijl hij met z’n vinger wijst naar iemand aan een tafeltje achter mij. Als ik omkijk, zie ik een jonge man met het syndroom van Down genieten van zijn spaghetti. Arje blijft wijzen, kijken en lachen. Wat nu?

Wat nu?

Het is de eerste avond van onze vakantie in de Bourgogne en om dat te vieren gaan we een hapje eten in het kasteelrestaurant van de camping.

Na het doorgeven van onze bestelling in het Frans, wat Arje en Loek met grote interesse volgen, zet Arje vaker dan anders zijn minion-imitatie in. Met een brede lach beweegt hij zijn armen als een robot heen en weer terwijl hij minion-achtige geluiden maakt.

‘Hij eet raar,’ zegt Arje terwijl hij met z’n vinger wijst naar iemand aan een tafeltje achter mij.
‘Niet wijzen, Arje, dat is niet netjes,’ leggen we uit.
‘Weah weah aah dea!’ roept minion-Arje weer.
‘Dat is te hard, Arje, zachter,’ zeggen we tegen Arje. En ik kijk even achterom.
Aan het tafeltje zit een jonge man met het syndroom van Down samen met zijn ouders te eten. Met zijn gezicht dichtbij het bord slurpt hij zijn spaghetti op.
‘Volgens mij vindt hij het heel lekker, Arje,’ zeg ik tegen hem. Als Arje weer wilt wijzen legt Robbert-Jan Arje’s hand terug op tafel.

Zelf propt Arje zijn eten in zijn mond

Ergens is het heel ironisch dat Arje een opmerking maakt over hoe iemand anders eet. Zelf propt hij zijn eten in zijn mond. Het liefst zo veel mogelijk om er vervolgens met open mond op te kauwen. We helpen hem bij elke maaltijd herinneren hoe het ook alweer moet: ‘Eén hapje afbijten, een KLEIN hapje, Arje, niet zo’n grote, kauwen kauwen kauwen, en dan doorslikken.’

Maar als Arje blijft wijzen, kijken, lachen en voor minion probeert door te gaan, zeg ik tegen Arje: ‘Ga je maar even voorstellen. Ga maar zeggen wie je bent.’ En samen lopen we, Arje voorop, naar het tafeltje. ‘Hallo,’ zegt Arje met onverminderd enthousiasme. ‘Ik ben Arje.’ De jonge man stopt met eten en kijkt hem aan.

‘Hello, how are you?’ zeggen zijn ouders. ‘Vind je het lekker?’ vraagt Arje terwijl zijn ogen op de jongen gericht blijven.’Ze komen uit Engeland Arje, je moet Engels praten! Do you like your dinner?’ vraag ik aan de jongen.
‘Yes,’ zegt hij glimlachend.

Arje

We kletsen even

Arje en Loek doen hun uiterste best zich voor te stellen in het Engels. De jonge man blijkt Ben te heten en 26 jaar oud te zijn. Hun vakantie zit er al bijna op en die van ons begint net. ‘Arje recognized something, but was not quite sure what exactly, I think,’ vertel ik. ‘Yes, we figured. How is he doing?’ vraagt Ben’s vader met oprechte interesse.’Having a child with special needs has quite an impact on your family, hasn’t it?’ En we wisselen even uit. Een bijzonder klein gesprekje, zomaar uit het niets. Dan komt ons eten eraan, gaan we weer aan tafel zitten en gaat Ben’s vader met Ben mee naar de wc. Arje en Loek eten frietjes (‘Arje, klein hapje, eerst kauwen, dan pas een nieuw hapje, even wachten).

‘Ik vond het maar een vreemde man,’ zegt Loek. ‘Ben is ook een beetje ánders, Loek,’ probeer ik uit te leggen terwijl ik tegelijkertijd een alternatief hoop te bieden voor het woord ‘vreemd’. ‘Ik bedoel Ben niet, ik bedoel zijn vader!’

Over Maud Wilms

Maud schrijft voor elk verhaal een lied tijdens congressen en bijeenkomsten binnen zorg, onderwijs en andere maatschappelijk thema’s. Op haar CD BuitenGewoon en in haar BuitenGewoon inspiratie-event zingt ze in eigen geschreven liedjes over haar uitdagende gezinsleven waarin Arje (7) en Loek (4) een belangrijke rol spelen. Arje heeft het Williams-Beuren Syndroom, een chromosomenafwijking die o.a. zorgt voor een verstandelijke beperking. Arje gaat tegen alle verwachtingen en advies naar een reguliere basisschool in de buurt. Maud woont met haar man en kinderen in een dorp vlakbij Apeldoorn. Voor meer informatie, reacties en/of het kopen van haar CD: www.maudwilms.nl of volg jaar op www.facebook.com/maudwilmsmusic of op twitter: @maudwilms

Recente berichten