Door
In Blog

Een harde tante

Op eigen wijze eigenwijs

Als ‘eigenwijs’ een ziekte is, dan heeft ze een ziekte

Als klein frutje had ze een cyste in haar knieholte die operatief verwijderd was. Maar ze had ook een balletuitvoering. Na hevige discussies hadden we besloten dat ze één van de drie voorstellingen mocht meedansen. Met 13 hechtingen in haar kleine knieholte. Tenminste ik dacht dat we dat afgesproken hadden. Ik was vrijwilliger voor het opmaken en de knotjes. Ik moest zelf ook 3 voorstellingen dansen. Een grote tas met alle spullen stond in de kleedkamer. Mijn kleine frutje had zich omgekleed, haar make-up en haar laten doen bij een andere moeder. Ze ging dansen. Ze kon haar vriendinnetje niet in de steek laten. Als je heel goed op let, kun je op de video zien dat ze haar been niet strekt. Maar ze heeft drie voorstelling lang de sterren van de hemel gedanst. Mijn moeder zat op de eerste rij met een lege stoel naast zich. Te glimmen van trots. Met een kleine frons van ongerustheid. Ons frutje dacht dat ze één hechting had. Ze kon (en kan) niet tegen bloed dus we hadden haar wijsgemaakt dat het allemaal wel meeviel. Een grote pleister deed de rest. Gelukkig zaten alle hechtingen nog daar waar ze moesten zitten. Met een grote grijns zei ze: ‘heb je niet gemerkt he mama, maar ik heb alles meegedanst.’ Natuurlijk had ik dat gemerkt. Maar dat hoefde zij niet te weten. Ik stond 3x rammelend van de zenuwen in de coulissen. Hopend dat ze het vol zou houden. Wetend dat ze niet op zou geven. Hoeveel pijn ze ook zou hebben.

Opgeven is geen optie

Jaren later. Wederom in de eerste klas. Nu van de middelbare school. Ze viel met een klap achterover op het ijs. Was even buiten bewustzijn. Onoplettendheid van de docent. Ze ging gewoon door. Tot het niet meer ging. Toen belde ze mij. Een hersenschudding. Maar ook een atheneum ambitie. Dus na een paar dagen, met een hersenschudding, weer naar school. Natuurlijk ging dat niet goed. Niet goed genoeg tenminste. Haar hersenschudding ging naadloos over in de ziekte van Pfeiffer. En vervolgens in een chronische vermoeidheid. Want het iets grotere frutje wilde natuurlijk niet thuisblijven. En als ze thuis was, wilde ze wel leren en haar huiswerk maken. Het kostte haar haar atheneum ambitie maar niet haar schooljaar.

Errepul | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Vele jaren ging ze maar 50% van de tijd naar school

De rest van de tijd zat ze te leren aan de keukentafel. Haar pubertijd leefde ze uit tegen haar papa. Want ze was veroordeeld tot haar mama. Daar bracht ze teveel tijd mee door om daar teveel ruzie mee te maken. Hoe vaak we haar ook zeiden: ‘sla een jaar over’. Ze ging gewoon door. Haalde idioot hoge cijfers. Leerde zonder les te krijgen wat ze moest leren. Hoe vaak we haar ook zeiden: ‘een zes is genoeg’. Ze leerde voor een hoog cijfer, leren voor een zes kon ze niet. Soms gebruikte ze medicijnen. Maar liever niet. Ze was dan zichzelf niet. Zo legde ze het uit. Ik vond en vind dat haar beslissing. Het is haar lijf. Haar leven.

Over: Errepul

Errepul (54): het koosnaampje van mijn vader voor mij. Errepul, Brabants voor aardappel. Om twee redenen neem ik aan. Ik ben de jongste én de kleinste van het gezin. Mijn vader is de reden dat ik heel veel jaren geleden ben gaan schrijven. Toen in dagboekvorm. De nachtmerries, de dromen. Alles verdween in mijn dagboek waardoor er plaats kwam in mijn hoofd. Maar ook de dagdromen, de wensen, de onmogelijkheden durfde ik daar te verwoorden.

Schrijven is voor mij de manier om met verbazingwekkende momenten om te gaan. Om mistflarden in mijn hoofd aan elkaar te knopen tot een helder moment.

Recente berichten