Gevangenissen, inrichtingen en
de dood

Iedere verslaafde in herstel weet dit: een verslaving is niet te genezen.

Het is een voortschrijdende, progressieve en dodelijke aandoening. Wordt de verslaving niet gestopt, dan is het effect (op termijn) altijd hetzelfde: gevangenissen, inrichtingen en de dood. Verslaving is ook de enige dodelijke aandoening waar degene die er aan lijdt, iets aan kan doen. Je zou denken: dan doe je dat toch!

Hij heeft het niet gered

Een paar dagen geleden ontving ik het voor mij heel bekende bericht: Hij is gevonden in zijn bed, hij was alleen. Weer een veel te vroege, veel te tragische dood van iemand die maar niet te pakken kreeg hoe hij nuchter kon blijven. Waar het aan ligt dat het de ene wel lukt en een volgende niet, weet ik niet. Dat het vaak goed komt, zie ik in mijn omgeving. Dat het vaak niet goed komt, zie ik ook. In de laatste acht jaar verloren zeker twintig mensen die ik kende hun strijd. Twintig mensen die wilden stoppen, wilden herstellen, die zich lieten opnemen, soms meerdere keren. Toch weer terugvielen en dan…de dood als laatste, vaak ongewilde uitweg.

Zij zien het niet

Ik heb het niet eens over die mensen die niet kunnen of willen toegeven dan zij verslaafd zijn. Die de weg van herstel al verwerpen voordat zij deze een kans geven. Volgens een onderzoek van de Jellinekkliniek zijn er in Nederland meer dan 1,8 miljoen mensen verslaafd. Hiervan zijn er ongeveer 66 duizend in behandeling. Minder dan vier procent. En als zelfs mensen die wel behandeld worden het niet redden, hoe zit het dan met diegenen die helemaal geen behandeling krijgen? En met hun naasten? Die wel willen, maar meestal niks kunnen doen.

Bregje Mattan | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Het is zo dubbel allemaal

Ik word stil en sluit mijn ogen. Een intens gevoel van dankbaarheid vermengt zich met een diepe treurigheid. De tranen prikken in mijn ogen. Ik zucht, opgelucht dat ik mijn weg naar vrijheid wel vond. Verdrietig om allen die dat niet lukte.

Over Bregje Mattan

Bregje is een open, energieke en gevoelige vrouw. Een doorzetter. Soms wat ongeduldig. Ze houdt niet van half werk en weet wat ze wil. Ze combineert de zorg voor haar gezin met werk en een HBO studie.

Ook is ze sinds acht jaar in herstel van een verslaving, een depressie en een angststoornis. In dit blog deelt ze haar ervaringen over een leven in herstel. Ze weet als geen ander hoe belangrijk het is dat er mensen zijn die dezelfde taal spreken als jij. Die aan één woord genoeg hebben. Die weten wat je voelt. Zonder lotgenoten had zij het niet gered.

Recente berichten