Er is altijd hoop

Ik kijk naar deze man. Iemands zoon. Een mens van vlees en bloed, met gevoelens, gedachten, dromen en wensen net als ik.

Ik kom een man tegen op straat. Het is koud. Diep weggedoken in de kraag van mijn winterjas sta ik bij een parkeerautomaat. Uit het niets staat deze man naast me. Ik schrijf: man, maar eigenlijk is hij een schim van de persoon die hij ooit was. Hij heeft geen sokken aan. Ook geen jas zie ik. “Mooie auto heeft u mevrouw”, zegt hij tegen me. Zijn ingevallen gezicht kijkt me vriendelijk aan. In zijn mond de resten van een gebit. Verwaarloosd, zoals de rest van zijn lichaam.

Dit ben ik

Ik bedank hem en kijk hem even aan. Ik voel een steen in mijn maag. Deze man ben ik. Tenminste dat had ik kunnen zijn. Lang geleden, toen ik het leven al had opgegeven. Toen ik geen enkel lichtpuntje meer zag. Toen ik had besloten dat ik het vechten moe was, dat er geen uitweg voor mij was. Ik kijk naar deze man. Ik weet niet hoe zijn leven is verlopen dat hij nu hier, in deze toestand, voor me staat. Ik kan het wel raden. Hij raakte verslaafd. Niet bewust en niet gepland, maar het gebeurde.

Dankbaarheid

Gevoelens van verdriet, walging en dankbaarheid kolken door mijn lijf. Verdriet, om deze man. Een verloren leven dat misschien heel hoopvol begon. Walging, omdat ik weet hoe deze man zich moet voelen. Hopeloos, zonder uitweg. Jagend van gebruiksmoment naar gebruiksmoment om maar niet te hoeven voelen. De realiteit als onleefbare waarheid. Dankbaarheid, omdat ik deze ellende achter me kon laten. God zij dank. Ik heb geluk gehad. Op het moment dat ik niet meer kon vechten, stond er iemand voor mij op. Hij zei: “Jij bent het waard om voor te vechten. Ik vecht met je mee, samen staan we sterk.” Deze hulp kon ik eerder niet aanvaarden. Ik dacht dat ik er zelf nog uit kon komen, zelf uit moest komen. Ik was zo bang dat ik een zwakkeling was. Maar juist toegeven dat ik het alleen niet redde, bleek een grote kracht.

Bregje Mattan | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Geloof je het?

“Kunt u wat kleingeld missen voor een zwerver?”, vraagt hij me. “Natuurlijk”, zeg ik en geef hem wat. Ik weet dat ik hem hier niet echt mee help. Kan ik de persoon zijn die voor hém opstaat? Die zegt: “Jij bent het waard om voor te vechten.” Durf ik tegen hem te zeggen dat er altijd hoop is, hoe slecht het
er ook voor hem uitziet op dit moment? Ik ben bang dat hij dit niet gelooft. Hij loopt door naar de volgende bij de parkeerautomaat. “Hallo meneer, mooie auto heeft u…”

Over Bregje Mattan

Bregje is een open, energieke en gevoelige vrouw. Een doorzetter. Soms wat ongeduldig. Ze houdt niet van half werk en weet wat ze wil. Ze combineert de zorg voor haar gezin met werk en een HBO studie.

Ook is ze sinds acht jaar in herstel van een verslaving, een depressie en een angststoornis. In dit blog deelt ze haar ervaringen over een leven in herstel. Ze weet als geen ander hoe belangrijk het is dat er mensen zijn die dezelfde taal spreken als jij. Die aan één woord genoeg hebben. Die weten wat je voelt. Zonder lotgenoten had zij het niet gered.

Recente berichten