Een brief aan mijn jongere ik

Je leest ze wel eens vaker. Mensen die brieven schrijven aan hun jongere ik. Ook ik speelde met het idee. Vrijdag werd ik 26 en ongeveer tien jaar geleden ontdekte ik mijn autisme.

Houd toch op met je koppigheid!

Wat zou ik schrijven in deze brief? Zal ik beginnen met het feliciteren vanwege het 16 worden? En behalen van mijn brommerrijbewijs. Zou ik zeggen: ‘Niet huilen om die jongen, hij is het niet waard’. Of meteen beginnen met advies te geven? Zelfs als mijn zestienjarige ik het kon lezen, zou ze er naar luisteren? Waarschijnlijk niet. Ik was koppig, eigenwijs en vooral eenzaam. In mijn ogen wist mijn moeder niks en alles wat volwassenen zeiden ging oor in, oor uit. Ik zou beginnen met begeleiding en ik zag er iedere week erg tegen op. Soms deed ik alsof alles goed was, puur om de afspraak snel te laten verlopen en weer terug in mijn eigen wereldje te kruipen. Niet dat dit hielp. Ik had vaak het gevoel of het mij tegen de wereld was. Maar na mijn diagnose was er wel plaats gekomen voor acceptatie van mijn eigen zijn. Kimberly, en ik had autisme. Was daar niet alleen in, naast mij waren er nog veel anderen.

Niet meer alleen

Zoals ik net schreef voelde ik me vaak eenzaam, vrienden waren vaak tijdelijk. Tot ze merkten dat ik anders was. Mijn jongere zelf zou ik vertellen dat de eeuwige eenzame pauzes voorbij waren. Samen met een vriendin van vroeger en een nieuwe klasgenote zou ik veel plezier hebben in de pauzes en ook het jaar daarna zou de vriendengroep groeien. Ook de vervelende pesterijen zouden voorbij gaan. Dus nog even volhouden. Want een deel van deze vriendengroep hou je voor het leven. Zelfs als je denkt, na middelbaar zien we elkaar nooit meer. Over een paar dagen zit ik weer met deze vriendinnen samen. Maar daar buiten heb ik geleerd dat er altijd wel iemand is die voor mij klaar staat, namelijk mijn familie. Daarbij zou ik mezelf vertellen, hoe erg ze ook ruzie gaat krijgen met haar ouders, ze staan voor haar klaar. Zij zijn degene die het studeren mogelijk maken. Help zelf ook waar het kan. Je bent nuttiger dan je af en toe denkt. En koester je momenten samen.

Kimberly Swets | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Boven alles; geef niet op

Als jong meisje is iedere tegenslag zwaar. En zeker toen. Ik trok alles aan en stond vaak op punt om dingen op te geven. Lieve zestienjarige Kimberly, er zijn nog vele hobbels die je moet passeren om te komen waar ik nu sta. Op een dag zal je geprezen worden om je doorzettingsvermogen en vastberadenheid. Met studie, werk en in de liefde. Een mens maakt fouten, en je leert ervan. Je nieuwsgierigheid en spontaniteit zullen je ver brengen. En toch is een beetje planning noodzakelijk. Al beperk je het maar tot een dag planning. Volg niet alleen je hart maar ook je verstand.

Liefs,
Je zesentwintigjarige ik.

Over Kimberly Swets

Wie ben ik? Zelf zou ik me omschrijven als een spontane, hardwerkende, creatieve en nieuwsgierige meid. Altijd in om iets nieuws te leren of te proberen. Altijd een beetje anders. Hoe anders kwam ik achter toen ik 16 jaar was. Toen kwam ik er achter. Ik heb PDD-NOS Autistisch spectrum.

Recente berichten