Door
In ADHD, Blog

Een bijzonder kind

Over beperkingen zul je mij nooit horen. Sorry. Maar ze heeft ADHD. Ze is geen ADHD.

Ze is een leuke meid van 17 jaar die haar “P” gehaald heeft en hard op weg is de wereld te veroveren. In 2013 liepen we samen tegen een onzichtbare muur. Naar aanleiding van die botsing heb ik een gedichtje gemaakt.

Hoeveel dezelfde shirts heb jij in de kast hangen?
En hoeveel dezelfde broeken?
Hoeveel kamers heb je met hetzelfde motief behangen?
En staat je boekenkast vol dezelfde boeken?

Iedere dag hetzelfde eten, dezelfde kleding en allemaal dezelfde baan,
Is dat dan de ideale wereld?
Een wereld waarin geen verschillen bestaan?

Ik weet niet meer wat ik mijn kinderen moet vertellen,
Jezelf zijn of juist niet, onzichtbaar zijn of opvallen?
En dan aanpassen aan wie? De trutjes of de dellen?
De stoere mannen of de nerds?
De dozen of de kwallen?

Blijf dicht bij jezelf, was altijd mijn betoog,
En daarom wordt het kind voor anderen een pispaal,
Want er is geen officiële verklaring afgegeven door een psycholoog,
Met allerlei afkortingen en een verklarend verhaal.

Toch wil ik als trotse moeder graag met je delen,
Dat anders zijn een sterk karakter vereist,
En dat je daarmee aan anderen bewijst,
Dat je niet hetzelfde wilt of kunt zijn als zo heel velen.

Errepul | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Over: Errepul

Errepul (54): het koosnaampje van mijn vader voor mij. Errepul, Brabants voor aardappel. Om twee redenen neem ik aan. Ik ben de jongste én de kleinste van het gezin. Mijn vader is de reden dat ik heel veel jaren geleden ben gaan schrijven. Toen in dagboekvorm. De nachtmerries, de dromen. Alles verdween in mijn dagboek waardoor er plaats kwam in mijn hoofd. Maar ook de dagdromen, de wensen, de onmogelijkheden durfde ik daar te verwoorden.

Schrijven is voor mij de manier om met verbazingwekkende momenten om te gaan. Om mistflarden in mijn hoofd aan elkaar te knopen tot een helder moment.

Recente berichten