Drs. Down

“Waar moet ik om huilen? Wat zijn de dingen die me pijn doen? Eenzaamheid, absoluut. Eenzaamheid en onverschilligheid. Dat ze me links laten liggen. Dat doet me het meeste pijn.” Uit een interview met Pablo Pineda-Ferrer.

drs. Down

Als een ‘Carte Blanche’ ging ik gisteravond naar het debuut van Ivo Niehe als toneelschrijver. Hoewel toneel, het was een combinatie van video, dans, muziek en live action. Het enige wat ik wist, en wat me ook erg aansprak, was de visie: ‘Kijk bij een kind met welke beperking ook vooral naar wat hij of zij wel kan’. Het programmaboekje liet ik zoveel mogelijk dicht. Ik wilde niet al een beeld hebben als ik de zaal binnenliep. Tot mijn absolute verbijstering werden we voor de voorstelling gedrild vanwege opnames.

Er was internationale belangstelling dus er moesten opnames komen. We moesten klappen, lachen en een staande ovatie geven. Meerdere keren. Want we deden het natuurlijk niet meteen goed. Weg blanco kaart. Hallo vast voorgeschreven in hokjes verdeelde wereld waarin iedereen moet doen wat is gedicteerd omdat ‘men’ vindt dat het zo hoort of zelfs van je eist. Stijf in mijn stoel zat ik op het begin van de voorstelling te wachten. Gelukkig kregen we 2 minuten om ‘bij te komen’ van onze rol in meneer Niehes film.

Pablo is Pablo; hij heeft het syndroom van Down

De titel ‘drs. Down’ lijkt er op te wijzen, tenminste zo had ik het geïnterpreteerd, dat de hoofdrol weggelegd is voor drs. Down. Helaas was dat niet het geval. Ja, er werd veel over hem gepraat en gezongen maar de hoofdrol was vooral voor de broer. Daarna moeder en vader. Zelfs de klasgenoten waren vaker op het podium. Ieders gevoelens kwamen, soms zelfs bot, aan bod. Behalve die van drs. Down. Bovenstaand citaat bewijst dat het niet ligt aan het ontbreken van gevoelens.

Twee jongens, Nando en Rutger, met de ambitie om acteur te worden, mogen meespelen. Soms. Maar het feit dat ze niet aangenomen worden op de Toneelschool, dat wordt niet vermeld. De indruk wordt gewekt dat alles haalbaar is. Dat het allemaal gemakkelijk is, behalve voor de omgeving van de ‘downer’. Moeders moet bijles geven iedere dag, broer moet zonder aandacht opgroeien en vader moet zichzelf verdedigen tegenover zijn belangrijke collega’s en even wegslikken dat het leven niet perfect is.

Video

Brigitte Kok | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Ik mis Johnny

Vandaag ben ik begonnen met het terugkijken van de TV-show van 6 augustus 2017. En toen werd ik geraakt. Waar ik gisteravond op hoopte, gebeurde dus vanochtend pas. Zowel door Pablo als door Nando en Rutger. Zoals ook Johnny de Mol me kan raken met zijn programma’s. Maar waar zit dan mijn probleem? Ik ben blij dat Nando en Rutger hun ambitie waar hebben kunnen maken en nu acteurs zijn in alle grote theaters van Nederland. Want ze hebben een talent en nu wordt dat onderkend. En dat gun ik ze van harte. Dat gun ik ieder mens. Ik ben ook blij met de reactie van Joop van den Ende: ‘Dit verhaal móet verteld worden, juist nu’. Want ik denk dat hij gelijk heeft. Ieder mens heeft het recht zich te ontplooien en zijn ambities te verwezenlijken. Maar gaat Joop van den Ende nu ook ‘downers’ in zijn musicals casten?

Over Brigitte Kok

Brigitte Kok. Wie ben ik? Ik ben echtgenote en moeder van een tweeling. Ik heb twee afgeronde Hbo studies achter de rug. Beide in deeltijd. Beide in 2 jaar. Commerciële economie toen ik 30 was. De Pabo toen ik 40 was. Nu, de 50 gepasseerd, doe ik voor de eerste keer een deeltijd studie in 4 jaar. Communicatie. Waarom? Ik ben gestopt met werken en fulltime moeder geworden, 18 jaar geleden. Nu wil ik weer terug naar het arbeidsproces. Dus moest ik mijn kennis afstoffen en nieuwe kennis opdoen.

Zo’n 2 maanden geleden ben ik gestart met mijn stage bij Carte Blanche. Een kunstenaarscollectief waar theater gemaakt wordt met talentvolle acteurs. ‘Lastige talenten’ wordt een deel genoemd. Het andere deel is ‘normaal’. Ik vind ze allemaal talentvol. En ik vind het een eer om hier 2 dagen in de week onderdeel van uit te mogen maken.

Recente berichten