De verslaving voorbij

“Het zijn niet degenen die vallen die falen, maar zij die weigeren op te staan.”

Hoe zit het met alcohol?

7 januari 2009 was de dag dat ik erachter kwam wat verslaving is. Op die dag bezocht ik voor het eerst een zelfhulpgroep voor herstellend verslaafden. Ik was al een paar maanden clean. De man die ik ontmoette vroeg: “En hoe zit het met alcohol?” Ik antwoordde: “O dat, dat doe ik soms nog wel, maar dat is niet mijn probleem.” Hij zei: “Mooi, dan kan je daar ook mee stoppen.” Slik, paniek! Dat was niet de bedoeling. Toen viel het kwartje. De angst voor het leven zonder was zo groot, dat ik liever koos voor de vertrouwde ellende. Tot dat moment.

Dan stop je toch gewoon

Verslaving gaat niet om het middel. Of het nou alcohol, drugs, eten, gokken of kopen is waarin je je verliest. De gevolgen zijn hetzelfde. Een stuurloos en ongelukkig leven. Verdriet, onmacht en wanhoop bij jezelf en je naasten. Dat maakt deze aandoening zo verschrikkelijk. Het is een vernietiger van levens. Misschien denk je: Hoezo aandoening? Je doet het toch zelf! Dan stop je toch gewoon! Dat dacht ik ook al die tijd dat ik leefde met een actieve verslaving.

Als meisje van acht

Als jong kind al had ik moeite me staande te houden in de sociale wereld. Vond het moeilijk aansluiting te vinden, tenminste zo voelde dat. Mijn omgeving merkte hier niks van. Zo blijkt maar dat die onhandigheid ook of juist van binnen zit. Sinds mijn achtste had ik vaak gedachten aan “er niet meer zijn”. Niet dat ik dood wilde, maar ik miste de verbondenheid met het leven. Op die leeftijd begonnen mijn eetbuien. Ik at stiekem. Altijd alleen, meestal wanneer er niemand thuis was. Dit was de eerste uiting van mijn verslavingsgevoeligheid.

Nurture vs. Nature

Vanaf mijn dertiende overheerste de verslaving mijn leven. Alles was ondergeschikt aan de allesoverheersende drang er niet te zijn. Ik had al vroeg ontdekt welke middelen me hielpen deze drang te verlichten. Het gebruik is een symptoom van een veel dieper liggende oorzaak: Een onvermogen om met het leven, en alles wat daarbij hoort, om te gaan. Toen ik op mijn dertiende mijn eerste biertje dronk, met twee vriendinnen op een schoolfeest nota bene, wist ik niet dat dit zou leiden tot een meer dan vijftien jaar durende lijdensweg. Dit kon ik ook niet weten. Welke puber denkt hier wel over na? Achteraf gezien is het niet zo gek dat ik verslaafd raakte. Ik had zowel de genen als de omgeving mee. Verslaving binnen mijn gezin, met de bijbehorende stress en moeilijkheden. Tel daar een grote vrijheid (lees: veel alleen gelaten worden) en weinig regels bij op. Klaar is de volgende generatie verslaafden.

De waanzin

Ik heb jaren gezocht naar een externe factor die mij innerlijk “heel” kon maken. Hoppend van middel naar middel en van verslavingsgedrag naar gedrag stootte ik steeds mijn neus. Na een periode van abstinentie van middelen viel ik telkens terug in gebruik. Dan leek alles even goed, de angst en de pijn verdwenen. Tot ik weer verder wegzakte in de waanzin. Een waanzin, zoals Albert Einstein mooi omschreef, van steeds hetzelfde proberen en een andere uitkomst verwachten. Nu weet ik dat ik in die periodes van onthouding nog steeds verslaafd dacht en handelende. Ik rommelde met eten, ging streng lijnen en overmatig sporten. Alles om mezelf maar niet onder ogen te komen.

Bregje Mattan | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Overgave

Die dag in 2009 was het eerste moment dat ik me echt overgaf. Ik deed afstand van alle middelen en gedrag dat hoorde bij mijn destructieve levensstijl. Tot dan dacht ik: Je stopt gewoon met alles en dat is het dan. Niks is minder waar. Na het stoppen, begint het pas! Ik was weer die onzekere, depressieve, angstige en sociaal onhandige dertienjarige. Maar dan in het lichaam van een vrouw van zesentwintig. Ik moest alles opnieuw leren voor mijn gevoel. Een telefoontje plegen? Aah, doodeng! Boodschappen doen? O nee, iedereen kijkt me aan! Ik had het idee dat alle ogen op mij gericht waren, wachtend tot ik een fout maakte. Een fout die in mijn ogen sowieso al vreselijk was. Mijn zelfvertrouwen was minder dan nul. Gelukkig zei iemand tegen me: “Wat maakt jou zo bijzonder dat de hele wereld op jou let?” Dat was een eye-opener. Het zat voornamelijk in mijn eigen hoofd.

Het niet meer alleen doen

Deze persoon loopt al naast me sinds het moment dat ik de kamer van die zelfhulpbijeenkomst binnenliep. Zij leerde me dat ik het zelf moet doen, maar niet alleen. Wanneer je echt wilt, is er altijd hulp. Je hoeft maar te vragen. Mensen zijn bereidt te helpen.

Leven in herstel

Een leven in herstel betekent dat ik me iedere dag bewust ben van mijn eigen gedrag. Dat ik fouten mag maken en deze gebruik om van te leren. Juist stoppen met vechten. Leven vanuit acceptatie en overgave. Beseffen dat het gaat om geestelijke groei en niet om perfectie. Dit zijn enkele dingen die ik leerde in de loop der jaren. Nog steeds heb ik het momenten dat het echt niet vanzelf gaat, dat ik het overzicht verlies of me intens verdrietig voel. Maar ik weet ook dat dit voorbij gaat en dat het leven de moeite waard is. Ik geniet van de kleine dingen en ben blij verrast over wat het leven mij brengt. Dat is herstel, leven voorbij de aandoening!

Over Bregje Mattan

Bregje is een open, energieke en gevoelige vrouw. Een doorzetter. Soms wat ongeduldig. Ze houdt niet van half werk en weet wat ze wil. Ze combineert de zorg voor haar gezin met werk en een HBO studie.

Ook is ze sinds acht jaar in herstel van een verslaving, een depressie en een angststoornis. In dit blog deelt ze haar ervaringen over een leven in herstel. Ze weet als geen ander hoe belangrijk het is dat er mensen zijn die dezelfde taal spreken als jij. Die aan één woord genoeg hebben. Die weten wat je voelt. Zonder lotgenoten had zij het niet gered.

Recente berichten