De trotse langstudeerder

De langstudeerder, iedereen kent ze wel en iedereen heeft er wel een mening over. Ze zuipen teveel, hangen hele weekenden in de kroeg of slapen hun kater uit in bed, komen niet opdagen voor colleges en studiefinanciering (toen deze nog bestond) is eigenlijk een maatschappelijke verspilling die regelrecht omgezet wordt in bier.

Meestal is dit het beeld wat geschetst wordt wanneer men het over een “langstudeerder” heeft. Dit beeld is precies het tegenovergestelde van wat ik ben. Ik drink niet, ik doe vrijwilligerswerk, ben nagenoeg altijd aanwezig bij mijn colleges en als ik mijn weekenden in bed door breng, is het omdat ik deze tijd nodig heb om bij te komen en om ervoor te zorgen dat ik niet gillend gek wordt. Letterlijk.

Vertraging

Dat is ook meteen de reden waarom ik een langstudeerder ben. Wanneer je te maken hebt met een psychische aandoening, zoals in mijn geval een depressie, dan is het volgen van een HBO opleiding niet zo vanzelfsprekend. Over het algemeen ben ik een goed functionerende jonge vrouw die weet wat ze wil. Ik heb tijdens mijn opleiding 3 keer in het buitenland gezeten, ben bezig met een scriptie over vrijwilligerswerk en ja, ik doe er 6 maanden langer over dan de gestelde 4 jaar.

Stress

De eerste keer dat het voor mij duidelijk werd dat ik studievertraging op zou lopen, was aan het begin van mijn derde jaar. Omdat ik in mijn tweede jaar per se stage wilde lopen in Londen, heb ik een aantal vakken moeten laten verslonzen. Ik zeg moeten ja. Stress hoort nou eenmaal bij een HBO opleiding en natuurlijk hoort het niet makkelijk te zijn. Voor mij viel het op sommige momenten extra zwaar. Ik kon geen rust vinden, ik was altijd bezig met schoolopdrachten, zelfs op de momenten dat ik gezellig met vrienden een film zat te kijken. Mijn brein bleef doorrazen en al snel werd ik verlamd door een schuldgevoel wat langzaam maar zeker over me heen kroop. Dit uitte zich in nachtelijke huilbuien, gevolgd door slapeloosheid, gevolgd door irritaties overdag. Het is een wonder dat mijn ouders me niet buiten gezet hebben in die periode, want ik was een ontzettend rotwijf. En daar kon ik weinig aan veranderen, want het was mijn eigen brein die dit veroorzaakte. Ik nam veel te veel hooi op mijn vork en kon het niet meer handelen.

Van 10 weken naar 6 maanden

Nadat ik geaccepteerd had dat ik slechts 10 weken vertraging op zou lopen, begon ik de achterstand weg te werken. 10 weken nadat de rest van mijn klasgenoten begonnen waren, kon ook ik beginnen aan mijn afstudeerjaar. Daar volgde al snel de volgende klap, want ik kon wederom niet omgaan met de werkdruk en de hoeveelheid stress die het met zich meebracht. En dat in de 3e week. Toen ik ook nog eens een paar onvoldoendes voor mijn inhaal vakken kreeg, barstte de bom. Het slachtoffer in kwestie was een klasgenoot die een verkeerde opmerking maakte. Ik flipte hem helemaal uit, schold hem de huid vol en stormde vervolgens het lokaal uit, compleet met tranen en smijten met deuren. Als ik minder zelfbeheersing had gehad, had ik hem waarschijnlijk tegen de grond gemept. Dus David, als je dit toevallig leest, het spijt me echt.

Die middag zat ik er helemaal doorheen. Ik heb vaker in een lichtelijk dramatische bui geroepen dat ik wilde stoppen met de opleiding, maar deze keer meende ik het echt. Fuck dat diploma, fuck die studieschuld, fuck mijn toekomst, ik wil rust! Ik wil slapen, alleen maar slapen en nergens aan moeten denken. Ik wil niet praten, ik wil niet denken, ik wil alleen maar rust.

Lana van den Heuvel | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Mijn vader dacht hier (gelukkig) anders over en die wist me over te halen contact op te nemen met mijn studiecoach. Die schrok zo van mijn email dat ze me diezelfde avond nog belde. De dag erna heb ik met haar een ontzettend goed gesprek gehad en hebben we samen besloten dat ik een vak tijdelijk links zou laten liggen, gewoon volgens planning zou beginnen met mijn afstudeerscriptie (mijn stageplek was inmiddels al geregeld) en dat vak daarna in zou halen.

Rust

Ondanks dat ik het ergens nog niet helemaal eens was met deze beslissing, wist ik diep van binnen wel dat het de juiste keuze was. Na het gesprek overviel mij een enorme rust. Ik kon langzaamaan weer helder nadenken, begon het overzicht te zien en voelde me kalm. De omgeving leek even weg te vallen en op dat moment was ik alleen met mijn gedachten, rustig en vredig. En dat in het spitsuur in Eindhoven.

Op aanraden van mijn studiecoach ben ik gaan praten met de decaan, om te kijken of ik verlenging van mijn studiefinanciering kon krijgen. Toen ik deze kreeg toegewezen, kreeg ik te maken met medestudenten die dat ook wel zagen zitten. “Ja misschien moet ik maar langs de dokter om ook een diagnose voor iets te krijgen!” Als je dan meteen de instabiele emoties, dwanggedachten, huilbuien, schuldgevoelens en zelfhaat erbij neemt, dan vind ik dat prima. Dit liet mij weer zien dat psychische aandoeningen nog altijd niet serieus genomen worden en soms als een excuus worden gezien. Geloof me, je mag al die extra studiefinanciering zo van me hebben als dat inhoudt dat ik normaal kan functioneren.

Acceptatie

De rest van de periode heb ik normaal af kunnen maken, waardoor ik in april met mijn afstudeerstage heb kunnen beginnen. Het enige gevecht wat ik in die tijd heb moeten voeren is dat met mezelf; het moeten accepteren dat ik nou eenmaal niet alles op een “normale” manier kan doen. Ik dacht mijn depressie allang geaccepteerd te hebben, maar dat bleek niet helemaal zo te zijn. “Ja dan ben ik verdomme 26 als ik afstudeer!” Ja dus? Beter een half jaar later afstuderen dan jezelf letterlijk kapot werken. Want dat is wat ik aan het doen was. Doordat ik voor mezelf de lat zo hoog legde en de druk zo opvoerde om niet meer dan 10 weken vertraging op te lopen, maakte ik mezelf letterlijk gek. Ik heb de rust gevonden en geaccepteerd dat ik nou eenmaal bij die groep langstudeerders hoor. En daar ben ik trots op, omdat ik een stap terug heb kunnen doen en in heb kunnen zien dat er meerdere wegen naar Rome leiden. En dat soms de langste weg, misschien wel de slimste is.

Over Lana van den Heuvel | www.lanainlonden.waarbenjij.nu

Lana is een creatieve student, opgewekt persoon met een passie voor Londen. Daarnaast heeft Lana een depressie. Deze ziekte is onderdeel van haar leven, maar absoluut geen definitie van wie zij als persoon is.

Recente berichten