Carte Blanche

Een blanco kaart. Wil niet iedereen dat?

Toen ik dit adres kreeg voor een eventuele stage voor mijn studie Hbo Communicatie, werd ik meteen enthousiast. Hoe fijn zou het zijn om mijn nieuwe en oude kennis ten dienste te stellen van het goede doel?

Open cultuur

Na het prettige kennismakingsgesprek met drie vrouwen, kreeg ik een rondleiding door het gebouw. Ik kende het uit mijn jeugd nog als een schoolgebouw. Want toevallig of niet, in deze buurt was ik opgegroeid. Ik mocht alles zien. Ik mocht alles meemaken. Ik mocht alles vragen. In een maatschappij met gesloten deuren en achterkamertjes, was ik terecht gekomen in een open cultuur. Een cultuur waarin mijn leeftijd en mijn kritische blik met open armen ontvangen werden. Niet op zoek naar ‘politiek correcte’ antwoorden maar naar mijn waarheid. Waar men niet op zoek was naar standaard maar juist naar bijzonder. Bij de rondleiding werd het me duidelijk. Zij waren bijzonder. Een cultuur waarin geen beperkingen waren. Alleen individuen die aangespoord werden om hun talenten te ontwikkelen en niet stil te staan bij de beperkingen. Carte Blanche, met een schone lei, zou het nog bestaan?

Eerste dag

Op mijn eerste dag begon ik met koffiedrinken met de groep. Een voorstelrondje. Met een hoogtepunt uit de vakantieperiode. Want het was de eerste dag na de zomervakantie. Meteen viel me op dat iedereen op dezelfde wijze werd aangesproken. Er werd geen onderscheid gemaakt. Niemand keek dan ook op van mijn “ik ben de nieuwe stagiaire”. Ik mocht zijn wie ik was. Na de koffie begon de repetitie met een opwarmrondje. Ik deed mee. Ik moest rondkijken. Ik kon er niks aan doen. De hele groep voelde zich thuis. Behalve Kiki en ik. Wij waren nieuw. Wij vonden het nog ongemakkelijk. De rest van de groep niet. Ze bewogen vrij in de ruimte. Alsof we niet leven in een wereld waar je om minder uitgelachen en uitgejouwd wordt. Iedere keer weer vroeg ik me af hoe lang het geleden was dat ik een groep mensen gezien had die zo vrij waren van de mening van anderen.

Beperking

Zoals hierboven vermeld ben ik opgegroeid in Mensfort. En daar loop ik nu dus stage bij Carte Blanche. Een stichting die theaterproducties maakt met mensen met een beperking.

Brigitte Kok | Carte Blance theater stage

‘Lastige talenten’ noemen ze het. Rijdend door de buurt denk ik aan mijn eerste kennismaking met ‘beperkingen’. Dat is in deze buurt. Ik rijd door naar mijn oude straat. En door naar mijn oude school. Ik zie dat er nu het Antoon Schellenscollege zit. In mijn tijd was ik de eerste groep die gemengd zat. De voorste school was de meisjesschool, de achterste de jongensschool en vanaf het moment dat ik naar de eerste klas ging, liep alles dus door elkaar. Ik parkeer mijn auto en denk terug aan die tijd. Dan rijd ik door naar mijn oude middelbare school. In de zomervakantie tussen de eerste en de tweede ben ik verhuisd van Mensfort naar Tongelre. En mijn vader naar de gesloten afdeling van het ziekenhuis. Hallo beperkingen!

Over Brigitte Kok

Brigitte Kok. Wie ben ik? Ik ben echtgenote en moeder van een tweeling. Ik heb twee afgeronde Hbo studies achter de rug. Beide in deeltijd. Beide in 2 jaar. Commerciële economie toen ik 30 was. De Pabo toen ik 40 was. Nu, de 50 gepasseerd, doe ik voor de eerste keer een deeltijd studie in 4 jaar. Communicatie. Waarom? Ik ben gestopt met werken en fulltime moeder geworden, 18 jaar geleden. Nu wil ik weer terug naar het arbeidsproces. Dus moest ik mijn kennis afstoffen en nieuwe kennis opdoen.

Bijna 2 maanden geleden ben ik gestart met mijn stage bij Carte Blanche. Een kunstenaarscollectief waar theater gemaakt wordt met talentvolle acteurs. ‘Lastige talenten’ wordt een deel genoemd. Het andere deel is ‘normaal’. Ik vind ze allemaal talentvol. En ik vind het een eer om hier 2 dagen in de week onderdeel van uit te mogen maken.

Recente berichten