ADHD op de weg

Mijn dochter heeft sinds enige maanden haar rijbewijs. Dit houdt natuurlijk in dat ik bijrijder geworden ben als we samen op weg gaan.

Vloeken, tieren, zingen en dansen

Onderweg naar Maastricht voor een opening van een tentoonstelling van Guy van Grinsven. Het is druk op de weg. Zoals altijd, als het druk is, rijden er op de rechterbaan vrachtauto’s in een treintje met af en toe een stuk niks. Op de linkerbaan ontstaat er dus ook een treintje van veel te dicht op elkaar rijdende ongeduldige bestuurders. Als je dus na het inhalen naar rechts zou gaan, kom je er van z’n langzalzeleven niet meer tussen. Mijn dochter houdt, op de linkerbaan, keurig afstand zodat ze nogal eens rechts ingehaald wordt. Ze vloekt en tiert alsof iedereen haar kan horen. Als ik probeer haar te kalmeren, keert de toorn zich tegen mij. Dus houd ik mijn mond. Als ze zelf merkt dat het te erg wordt, zet ze haar muziek op standje 13. Even later zit ze te dansen en zingen alsof ze niet boos geweest is.

Als het kwartje valt

De volgende dag rijd ik, zonder mijn dochter, naar Zandvoort. Halverwege de heenweg valt er een pijnlijk kwartje. Vloekend en tierend zit ik achter het stuur. Niet omdat het echt heel druk is maar gewoon omdat mensen denken dat ze op de 4e baan moeten blijven rijden en ik dus van de eerste naar de vijfde moet om in te halen. Ik troost me met de gedachte dat mijn gevloek iets genuanceerder is. Mijn man, de vader van onze dochter, lacht me uit. Dus doen we even ons best om te vloeken als onze dochter. Dit valt nog niet mee. Wat er bij haar vloeiend uit komt, komt er bij ons uit als een gestotter. Op de terugweg valt het volgende pijnlijke kwartje: als ik merk dat ik me teveel boos maak en daardoor niet meer echt oplet, zet ik de muziek wat harder en ga hard meezingen, met alle bijbehorende bewegingen natuurlijk.

Kraantje Pappie en Elvis

Heb ik ADHD? Nee, zeg ik met vaste overtuiging. Toch valt het me op dat mijn dochter in heel veel gevallen een kopietje is van mij.

Errepul | blogger Wijzermetjebeperking.nl

Aangeleerd gedrag. En een stukje aanleg. Ik draag mijn verwegbril nooit omdat ik zo de details niet zie. Nadeel is dat ik nooit iemand herken in de stad en dat levert soms moeilijke gesprekken op. Haar rechtvaardigheidsgevoel heeft ze echt van mij. Maar ik zie dat bij haar uitvergroot. Dit schaar ik onder ADHD. Het zou ook kunnen dat mijn jaren ervaring het een beetje hebben afgezwakt. Zoals die jaren ervaring ook nuance hebben aangebracht in het vloeken en tieren.

Haar vakantieprojecten (niks doen is geen optie) zijn grootser maar ik doe ook liever iets dan niets. Vervelen maakt van ons beide heel vervelende mensen. De hoge pieken en diepe dalen zijn bij mij iets minder hoog en iets minder diep. Toch zie ik verschillen: zij zingt mee met Kraantje Pappie, ik met Elvis.

Over: Errepul

Errepul (54): het koosnaampje van mijn vader voor mij. Errepul, Brabants voor aardappel. Om twee redenen neem ik aan. Ik ben de jongste én de kleinste van het gezin. Mijn vader is de reden dat ik heel veel jaren geleden ben gaan schrijven. Toen in dagboekvorm. De nachtmerries, de dromen. Alles verdween in mijn dagboek waardoor er plaats kwam in mijn hoofd. Maar ook de dagdromen, de wensen, de onmogelijkheden durfde ik daar te verwoorden.

Schrijven is voor mij de manier om met verbazingwekkende momenten om te gaan. Om mistflarden in mijn hoofd aan elkaar te knopen tot een helder moment.

Recente berichten