Door
In Blog

1000 vragen per minuut

De vragen vlogen vaak als kanonkogels door mijn auto

Beperking? Eerder een verrijking!

Wat heeft ze me veel geleerd de afgelopen jaren. Op het puntje van mijn stoel. Alles wilde ze weten. De vragen vlogen vaak als kanonkogels door mijn auto. De onderwerpen zeer uiteenlopend. Wat er allemaal in dat kleine koppie speelde. Ze moest dingen begrijpen. Anders kon ze het niet loslaten. Van onderwerp veranderen, werkte bij haar niet.

Inmiddels weet ik dat ik maar beter alle vragen kan beantwoorden. Hierdoor moest ik wel zorgen voor een bredere algemene ontwikkeling. Ik moest haar voorblijven. Zodat ik op de meeste vragen antwoord kon geven. Pas na een bevredigend antwoord is het onderwerp afgedaan. En haar hoofd weer iets leger.

IK moest de wereld herontdekken. Vaak kwam ik tot de ontdekking dat ik teveel als vanzelfsprekend zag. Dat ik over dingen al jaren niet meer nadacht. Nu werd ik gedwongen om er weer naar te kijken. Er weer over na te denken. Ze maakte mijn wereld dagelijks mooier. Kleurrijker. Ze wakkerde mijn belangstelling en nieuwsgierigheid weer aan. Ze voegde dagelijks iets toe.

Dodelijk vermoeiend

Natuurlijk waren er dagen dat ik haar dodelijk vermoeiend vond. Dat ik het lastig vond dat ze niet aan tafel bleef zitten met het eten. Dat ze naast de tafel haar bord leeg at. Terwijl ze danste of hupte. Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het vaak was in aanwezigheid van ‘vreemden’. Haar vragen en opmerkingen konden heel direct zijn. Waardoor het door ‘vreemden’ vaak niet zo gewaardeerd werd. Maar de meeste tijd verrast ze me door alles te zien. Wijst ze me op dingen die ik nog niet gezien had. En zonder haar waarschijnlijk ook nooit gezien zou hebben. Ze deelt met mij haar vele ‘prikkels’. Wat ik als iets heel waardevols ervaar. Ze houdt me scherp, snel en bij de les. Haar optimisme en blijheid werken aanstekelijk. Het is onmogelijk om lang in chagrijn of zelfmedelijden te blijven hangen als zij in de buurt is.

Maar mijn andere kind kan ook de meest vreemde vragen op de meest onmogelijk momenten stellen. Toen ik op het consultatiebureau de vraag kreeg of hij al vragen stelde met meerdere woorden: ‘wat bedoelt de dokter, mama?’ Of in een overvolle kleedkamer bij de zwemles: ‘Mam, waar zitten mijn kloten?’ Ik wist niet eens dat hij het woord kende.

Errepul | blogger Wijzermetjebeperking.nl

‘Mam, ik vraag me af…’

Bij deze vraag ga ik rechtop zitten. Er komt iets waar je niet op bedacht bent. En vervolgens volgen er nog vele vragen waarop je niet bedacht bent. Het liefst 1000 vragen per minuut. Maar de vraag is, is dit haar beperking? Wederom denk ik niet dat je van een beperking kunt spreken. Het is eerder een verrijking.

Ja, ze heeft een overvol hoofd. Ja, ze is nieuwsgierig naar alles en iedereen. Ja, ze praat veel, ze vraagt veel. Ze is Alle Dagen Heel Druk. Pas als ze ziek is, en dus geen woord zegt, mis je haar stem verschrikkelijk. Al verzucht ik soms: ‘vijf minuten denktijd voor mezelf. Vijf minuutjes maar.’

Over: Errepul

Errepul (54): het koosnaampje van mijn vader voor mij. Errepul, Brabants voor aardappel. Om twee redenen neem ik aan. Ik ben de jongste én de kleinste van het gezin. Mijn vader is de reden dat ik heel veel jaren geleden ben gaan schrijven. Toen in dagboekvorm. De nachtmerries, de dromen. Alles verdween in mijn dagboek waardoor er plaats kwam in mijn hoofd. Maar ook de dagdromen, de wensen, de onmogelijkheden durfde ik daar te verwoorden.

Schrijven is voor mij de manier om met verbazingwekkende momenten om te gaan. Om mistflarden in mijn hoofd aan elkaar te knopen tot een helder moment.

Recente berichten